Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 1 oktober 2002

Sisters- Eugene

Miles: 89

Temperatuur: 1- 7 graden en zoals gebruikelijk had het stevig gevroren vannacht.

Weer: koud maar zonnig

NARROW ESCAPE

Op de auto’s lag een dikke laag ijs, de Sisters waren gisteren en vannacht in witte bergen veranderd en de zon scheen er weer lustig op los. Kortom, we hadden er zin in. We zouden ze vandaag eens een poepie laten ruiken.

Sisters ligt op een splitsing van wegen en we konden voor het beklimmen van de Cascades kiezen uit twee passen: de Santiam Pass van 4.817 hoog en de Mac Kenzie Pass van 5, 324 feet hoog. De eerste was bijna 50 miles om en minder klimmen en de laatste was korter, hoger en moeilijker. Zeker na de sneeuw van gisteren, vannacht en de vooruitzichten van vandaag…………...

Toch kozen we voor de moeilijkste, maar volgens ons ook de mooiste pas!!

Maar zo ver was het nog niet, voordat we op weg gingen, eerst een ontbijt bij onze vaderlijke moteleigenaar. Aan de ronde tafel ontving hij al zijn kinderen met een gezellige gesprek en heerlijk eten. Amerikanen hebben moeite met mijn naam, hij maakte de mooiste verhaspeling tot nu toe: Lancelot.

Amerikanen houden er ook van je de meest afschuwelijke maar goed bedoelde waarschuwingen mee te geven, zo ook hij. Vol overgave vertelde hij en meerdere van de ontbijtgangers ons, dat de passen vol met sneeuw lagen, de borders slippery waren en we heel erg goed uit moesten kijken. Eigenlijk was het onmogelijk wat we gingen doen, de wegen waren absoluut niet te berijden. Hij zette om zijn woordenkracht bij te zetten, de televisie aan om ons te laten zien hoe de wegen boven op de passen eruit zagen.Er stonden namelijk videocamera’s dag en nacht aan om de riding conditons te laten zien. Tja….

Na deze goed bedoelde bemoedigingen vertrokken wij in volle oorlogssterkte de pas op. In plaats van onze koude fietsschoenen deden wij onze bergschoenen aan, muts onder de helm, handschoenen aan en natuurlijk verschillende lagen kleren over elkaar.

Het was een mooie weg, die steeds smaller werd. Vrachtauto’s moesten omkeren en de andere pas nemen. Het was dus een stille, rustige weg. Lekker om te rijden. Aan beide kanten van de weg hoge dennenbomen, met kleine eekhoorntjes die voor onze fiets de weg overstaken. Hoe hoger we kwamen hoe kouder het werd. Op een gegeven moment zagen we de eerste sneeuw liggen, maar volgens de enige auto die we tegenkwamen was de weg redelijk te berijden. De zon bleef schijnen en maakte het ondanks de kou sprookjesachtig. Ik kreeg steeds maar visioenen van kerstkaarten. Wat natuurlijk kwam door de kerstbomen die er in de witte sneeuw wel heel erg mooi bijstonden.

Op een uitkijkpunt een paar miles voor de top, kon je de drie Sisters goed zien liggen.De Mount Bachellor, Washington en Jefferson lagen gezusterlijk naast elkaar prachtig wit in de zon te prijken. Bovendien kon je de Black Crater zien, de lavakrater die indrukwekkende stenenhopen veroorzaakt heeft, waar we de laatste miles naar de top doorheen fietsten.

De sneeuw op de weg viel nog mee, vooral aan de zijkanten in de borders lag sneeuw. Bovenop de top waaide het heel erg hard en was het zo koud dat we niet lang van het uitzicht hebben kunnen genieten.

De eerste miles naar beneden waren door de lavahopen die wit van de sneeuw waren.

Aan de andere kant van de berg lag duidelijk veel meer sneeuw en in de schaduwgedeelten van de berg was het erg moeilijk en gevaarlijk om te rijden. Je slipte weg want de sneeuw was veranderd in een dikke ijsmassa. Niet al te lang bij stil staan, we moesten verder. We waren al heel erg blij dat het niet sneeuwde, want dan was de afdaling echt onmogelijk geweest. Maar dat het een NARROW ESCAPE was dat was duidelijk.

Tijdens de lange, koude maar ook prachtige afdaling zag je de damp opstijgen van de sneeuw die door de zon ontdooide. We reden hele stukken door een haast mistige weg. Zo nu en dan kreeg je sneeuw of natte dennennaalden op je helm of in je gezicht.

Ondanks de kou en de moeilijke weg was het toch een prachtige afdaling!!!!

Eenmaal weer in het dal kwamen de wegen van de beide passen weer samen en was de weg ook meteen drukker.

In Mac Kenziebridge hebben we een kop soep genomen. Bier en kaassoep: vreemde combinatie, maar het was zout en warm. En dat was het belangrijkste. We waren in eerste instantie van plan hier te blijven, maar het was een onaangename plaats, de mevrouw was onvriendelijk, en er was geen leuk motel. Kortom we wilden door……

Billie zou zeggen: I have crazy legs, nou wij ook. Doortrappen dus…. Maar om kwart voor 5 besloten we toch, wegens de laagstaande zon, om te gaan liften. Na drie pogingen gaven we het op. De eerste jongen wou ons niet meenemen omdat het niet zijn truck was, de tweede was een mevrouw die absoluut niet wilde dat Mario naast haar voorin kwam zitten, bovendien kon er maar een fiets tegelijkertijd in haar auto en bij de derde poging begonnen de inzittenden van de voorbijrijdende auto’s te zwaaien. We hadden het wel gehad en besloten gewoon verder te trappen.

Vlak voor het donker bereikten we moe maar zeer voldaan Eugene, waar we na enig zoeken een shabby motelletje vonden vlak naast een psychiatrische inrichting. Na een snelle maar warme douche, hebben we nog wat gegeten. Waarna we moe en voldaan maar ook nog speedy in bed kropen, om de volgende morgen met spierpijn wakker te worden. Het was met reden een NARROW ESCAPE., de sneeuw maar ook de invallende duisternis hebben van deze een na laatste fietsdag een spannende dag gemaakt.