Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zondag 1 september 2002

Walden naar Riverside

Miles: 52

Temperatuur: -6 graden vannacht, -2 graden toen we vertrokken tot 24 graden toen we aankwamen in Riverside.

Weer: Vrijwel onbewolkt en vanaf een uur of 9 sterke tegenwind.

Zo erg dat we soms niet of nauwelijks vooruit kwamen.

Vannacht was het 6 graden onder nul. Het ijs zat op de binnenkant van onze tent. Om 4 uur was het in de binnentent van de nieuwe MSR-tent ( gekocht bij Bever-sport ) inmiddels 4 graden boven nul. Dat was met onze oude tent nooit gelukt..

Onze Demmenie donzen slaapzakken waren aan de binnenkant droog, maar de buitenkant was nat geworden door het condens. Op het water in het teiltje dat we buiten hadden laten staan, stond een dikke laag ijs.

We hadden toen we wakker werden alle lagen over elkaar aangetrokken en zelfs met handschoenen aan, lukte het ons niet om warm te worden. Gelukkig bracht de zon uitkomst. Die begon ons te verwarmen en daardoor werden wij warmer en ontdooide het ijs op onze tent. Nadat we alle spullen met wat meer moeite dan anders ingepakt hadden, vertrokken we voor de volgende etappe.

De fire-mannen waren ook al vertrokken in gele schoolbussen en in hun fire-kleding. Ook zij hadden het koud, zij liepen met een dikke muts op en sjaal om. Het enige voordeel dat zij boven ons hadden, is dat zij zich straks aan het vuur konden warmen en wij niet.

Na een lange woestijnachtige weg waar we parapenters tegen kwamen (die ons uitnodigden om ook te komen.) sloegen we links af en moesten we weer flink klimmen. Het voordeel van klimmen is wel dat je lekker warm wordt en bovenop de berg gingen gelukkig de eerste kleren weer uit. Niet erg verstandig want tijdens de afdaling heb je het zo weer koud, maar goed……

Hierna verlieten wij Kansas en betraden Wyoming. Het landschap veranderde niet, de eindeloosheid, de dorheid maar ook de vlaktes verschilden niet veel met Kansas.

Alleen waren hier waar je ook naar toe keek, heuvels aan het eind van de vlakte te zien. De wind wakkerde aan. Het werd zelfs zo erg dat je met moeite op je fiets kon blijven zitten. Toen we even stilstonden om wat te drinken, waaide met een harde windvlaag de fiets van Mario om. We gingen dus uit pure armoede maar door met fietsen. Volkomen uitgeput daalden we de heuvel af richting Riverside. De wind maakte het zo dat we tijdens deze afdaling mee moesten trappen, tot grote verontwaardiging van Mario.

In Riverside vonden we een houten cabin, met keukentje en kachel. Heerlijk……. vannacht zouden we het niet koud hebben. Tent en slaapzakken drogen en een biertje in de kroeg. Daar ontmoetten we een motorechtpaar, die haast van hun barkruk afvielen toen ze hoorden wat wij deden. Zij kwam van de Mennonietenkerk en was op haar 16^e uit de familie getreden, omdat ze zich niet aan de voorschriften kon houden.

Ze had nog wel contact met haar ouders, maar leefde er vrolijk op los. Vandaag reed ze 120 miles op de motor en zij en haar man gingen elke kroeg binnen om wat te drinken. Ze konden die 120 miles wel in twee uur rijden, maar deden er toch echt de hele dag over. Fun zei ze!!! Mario nog onder de indruk van de zoenen van de mevrouw van gisteren nam zoenend afscheid van haar.

Na een lekkere warme douche vielen we op bed in slaap, te moe om nog wat te doen. Half slaapdronken zijn we na een paar uur nog wat gaan eten, dit was echter geen succes. Ook nu brachten de doggie-bags en het koude weer uitkomst.

Toen we het cafe uitkwamen zagen we twee squads aan komen rijden. Het was al donker, maar zelfs in het donker kon je door de weerschijn van de koplampen van de achteroprijdende auto’s op de achterkant de gigantische herten zien liggen. De hunters zaten haast schuin op hun voertuig omdat hun prooi zo groot dat het nauwelijks vervoerd kon worden. Nu wisten we dat de squads niet alleen voor de fun maar ook voor de jacht gebruikt werden.. De hunters verdwenen voldaan in de kroeg en wij vielen al voordat wij ons kussen roken in een diepe ( hopelijk verkwikkende)slaap.