Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Maandag 2 september 2002

Riverside tot Rawlins

Miles: 62

Temperatuur: 9 tot 30 graden

Weer: onbewolkt, de wind was tot 10 uur afwezig, na 10 uur een stuk zijwind

Daarna sterke tegenwind !!!

Het weer-channel heeft het over tropical storms

We vertrokken om 8 uur, nadat we moeder en kind hert naar vader hadden zien zoeken. Alleen wisten ze nog niet dat vader verdwenen was en dat zij ook op dodelijk terrein aanwezig waren. Gelukkig waren de hunters nog in diepe rust na hun avontuur van gisteren en konden moeder en kind zonder al te veel problemen terugkeren naar veiliger oorden.

Het was prachtig onbewolkt weer en de wind sliep nog. Lekker rijden dus……….

Wyoming lijkt soms op Kansas alleen zijn aan het eind van de eindeloze velden of Great Plains de bergen te zien.

Maar de wind is net zo als in Kansas aanwezig en het landschap komt soms wat slaapverwekkend over. Donna noemt het ugly, ik zou meer kiezen voor saai.Bovendien is het door de harde tegenwind zwaar fietsen en gaan de miles langzaam voorbij. Motorrijders noemden de wind vandaag killing…

De wegen in Wyoming hebben bijna altijd een sholder, waar de auto’s vanuit gaan dat je als fietser op rijdt. Ze passeren je dus rakelings en naast elkaar rijden is onmogelijk.

Het wildlife was verdwenen, de herten, moose, stokstaartjes, bevers enzovoort hadden zich wijselijk voor de jagers verstopt. Er was voor ons niet veel meer om naar te kijken dan elkaar, de weg, de bergen in de verte en de auto’s…..

Vanaf Riverside tot Wolcott hadden we nauwelijks tot geen last van de wind. Pas tijdens de laatste afdaling merkte je dat de wind sterker geworden was en dat je goed op moest passen voor windstoten die je fiets uit balans brachten.

Nadat we bij een benzinestation een grote cola hadden opgedronken, gingen we tegen de wind in op de interstate naar Rawlins. Deze keer was het niet onze eigen uitgekozen route, maar de weg zoals de Transam en Donna het aangegeven hadden. Het schijnt dat je in Wyoming als fietser wel op de interstate mag rijden. Alleen het is afschuwelijk rijden , bovendien hadden we ook nog de wind pal tegen. Na twee miles kregen we bovendien te maken met roadwork, waardoor we konden kiezen uit platgereden worden door het verkeer op de interstate ( er was geen sholder) of de closed road te nemen, de nieuwe net geteerde weg die nog niet af was. We kozen voor de laatste oplossing.

Tegen de tijd dat we bij Sinclair aankwamen hadden we het helemaal gehad. Gelukkig was daar wat te drinken en konden we de oude Highway 76 naar Rawlins nemen. Een tweebaansweg zonder sholder, waardoor we weer op een andere manier last van het verkeer hadden. Gelukkig was het niet zo druk en was het weer niet te warm.

Sinclair is een ghosttown met een vieze stinkende oliefabriek, waar we langs moesten rijden. Eigenlijk hadden we behalve de sterke wind en de lucht van de fabriek niet veel te klagen. Was het niet dat er op een gegeven moment tot onze grote schrik een auto naast ons de ravijn in reed. De bestuurder had ons niet op tijd gezien en kon kiezen tussen ons aanrijden, de tegenligger aanrijden of de ravijn inrijden. Hij koos voor de laatste oplossing. Zei nog voordat hij op het randje van de ravijn stopte Sorry en stond toen met een ruk stil. Gelukkig net op tijd om nog achteruit te kunnen rijden en weer op de weg te kunnen komen zonder al te veel schade en schrik. Bij ons zaten de bibbers in onze benen en pas na een paar miles konden we weer gewoon verder rijden. Net op tijd ontsnapt aan een hoop narigheid!!!!

Kamperen op gravel zonder water of een lekker bed in een motel?? We wisten het wel, het motel dus. Bovendien was er een zwembad om onze spieren te ontspannen en bij de buren een gratis slappy jack.( een broodje hotdog met gehakt, mosterd en gehakte augurken) Mooi meegenomen……dus.