Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zaterdag 3 augustus 2002

Owensboro ( Kentucky) tot Carbondale ( Illinois)

Miles: 122 miles

Temperatuur: 27 tot 40 graden

Humidity 140 en ozon-waarschuwing tussen 12 en 15.00 uur

3 augustus de dag van de 3 records

1: de meeste afgelegde miles

2: de hoogste temperatuur

3: het vroegste tijdstip van vertrekken

Om 10 voor 6 stonden we buiten met onze bepakte fietsen. Het was lekker fietsweer, de straten waren nog leeg, een enkele auto passeerde ons. We hadden een wat vreemd gevoel over deze komende dag. Onze slaapplaats was volgens planning Sebree.( in onze avondlijke voorbereiding noemden we het Sebrenicia.),maar in Sebree was alleen een stadspark met een restroom en een pool 1 miles verderop. Met een ozon-waarschuwing van 12 tot 15.00 uur en onze oververhittings-verschijnselen van de afgelopen dagen, wisten wij niet zo goed hoe we dat probleem op moesten lossen zonder onze gezondheid in gevaar te brengen. Een andere weg en een ander einddoel Morgenfield lukte ook niet. Daar was geen campground en bovendien was het motel in verband met de zaterdagdrukte vol geboekt. We moesten dus wel……..daarom maar extra vroeg weg en hopen dat het uiteindelijk mee zou vallen.

Om 6 uur ging mijn stuur gevaarlijk zwaaien, dat was al wel vaker gebeurt maar niet zo erg als vandaag. Gisteren had Rider de fietsenmaker er ook al wat van gezegd en het stuur extra goed aangedraaid. Dus ik was erg verbaasd dat het nu alweer los zat.

Mario baalde wat van het oponthoud, maar onze veiligheid en gezondheid staan voorop in deze vakantie, dus….. Hij ging sleutelen……..echter na een paar minuten moest hij constateren dat mijn stuurpen gebroken was en niet door hem te repareren was.

Wachten dus…….. Gelukkig was Rider in de buurt en zaten we niet in de middel of no where. Alleen zou zijn bikeshop pas om 9 uur open gaan. 3 uur wachten dus…..

Burgerking bracht uitkomst, een koele ruimte, tafels en stoelen, een croissant met ei ertussen, koffie met 3 keer een refill en gelukkig restrooms.

Om 10 voor 9 zaten we in de schaduw tegenover de bikeshop met onze bepakte fietsen, geen Rider.

Om 5 over 9 scheurt een super moderne sportwagen ons voorbij, waar zelfs ik kwijlend naar zat te kijken. Gaaf hoor! Rider stapt uit en loopt meteen op Mario af, zoals veel Amerikanen wil hij graag helpen. Met bruut geweld wordt mijn stuurpen eraf gezaagd en een andere stuurpen op mijn fiets bevestigd.

Om 5 over 10 rijden we bij de bikeshop weg op zoek naar een huurauto, om ons naar de volgende grote stad te brengen. Het was inmiddels te laat en veel te heet om nog uren te gaan fietsen. Navraag bij een autoverhuur bedrijf gaf niet veel hoop. We konden niet met een huurauto over de staatsgrens en moesten hem dezelfde dag terugbrengen. Het systeem van ergens huren en in een andere plaats droppen, werkte niet. De eerstvolgende plaats waar ze autoverhuurbedrijven hebben die dat wel doen, was 40 miles verderop.

Om kwart voor 11 stappen wij weer de bikeshop binnen en begint Rider te bellen.

Om 11 uur hebben we een lift tot aan Carbondale. Rider (inmiddels was ik hem Tiger gaan noemen) brengt ons naar Morgenfield en zijn schoonvader brengt ons vanuit daar verder naar Carbondale. We moeten ons alleen nog een paar uur vermaken, want hij kan pas om 13.00 uur.

Om kwart voor 12 stappen wij een mexicaans restaurant binnen en beginnen aan onze vijfde kop koffie.

Om half 1 stapt Mario met zijn fiets de bikeshop van Rider binnen en laat zijn ketting maken, omdat het schakelen nog steeds niet flitsend gaat. We nemen nu geen onnodig riscio meer.

Om half 1 stapt Mario een barbershop binnen om zijn haar en baard te laten knippen.

Om 1 uur worden de fietsen en onze bagage in de truck van de bikeshop geladen en vetrekken wij in een auto met airconditioner naar Morgenfield.

Om 2 uur worden de fietsen van de ene truck in de andere truck geladen en nemen we afscheid van Rider. Mike neemt het nu over en we vertrekken na een koud glas limonade en een blik op zijn bananenboom en prachtige oude huis naar Carbondale.

Om 4 uur worden we voor een motel aan een grote autoweg afgezet.

Om 6 uur plonsen we in het zwembad.

Inmiddels is het half 9, Mario ligt al te slapen en ik eindig dit dagverslag. Morgen gaan we weer vroeg op. Illinois lijkt erg droog en de waarschuwingen zijn nog steeds van kracht, de temperatuur zou hetzelfde worden als vandaag, dus……hard werken

Om 9 uur zijn we toch nog even naar de chinees gegaan, daar hadden ze een buffet waar we ons aan tegoed gedaan hebben. Bij het weggaan kregen we een gelukskoekje.

Mario zijn wens was:

Life to you is a dashing and bold adventure.

Voor mij was het: You are the master of every situation.

Daar moeten we maar eens een nachtje over slapen.