Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Donderdag 3 oktober 2002

Eugene – Florence

Miles: 72

Weer: regen, mist.

Temperatuur: We begonnen met 11 graden, het daalde tot 5 en eindigde weer met 11 graden.

YES…….WE DID IT !!!!!!!

Het regende pijpenstelen toen we aan onze laatste fietsetappe van deze Coast to Coast tocht begonnen. Goed ingepakt en met een opgewonden gevoel, vertrokken we over de drukke wegen rondom Eugene naar onze eindbestemming.

Oregon liet zich van zijn beste kant zien, mistig, koud en regenachtig. We hoopten dat de voorspelling van een inwoner van Eugene uit zou komen: Wait 5 minutes and the weather changes … that is Oregon. Maar het gebeurde niet, de hele dag bleef het regenen en hingen er wolken over de bergen of over het water van de rivier. Wel een schitterend gezicht om naar te kijken.

Wij hadden deze dag maar een ding voor ogen: het bereiken van Florence. Op de kaart van de Trans Am eindigde de weg midden in Florence bij de kruising van de 101. Dat gaf ons een soort thuiskom gevoel. Vier jaar geleden hadden we de 101 vanuit Seattle gefietst en waren door Florence gekomen. We wisten dus een klein beetje wat we konden verwachtten en waar het eindpunt zou zijn.

Toch was de aankomst in Florence vreemd. Niemand om ons te verwelkomen, het regende nog steeds en het was koud. Enigszins verkleumd stonden we naar de schepen in de haven te kijken en te wachten op het glorieuze gevoel van de overwinning. Het kwam niet….

Gelukkig had Mario een beter plan. De tocht zou eindigen bij de zee, daar zouden we pas echt ervaren dat we niet meer verder naar west konden rijden. De zee zou het daadwerkelijke eindpunt van onze tocht betekenen. Gewapend met vers brood en zalm, vertrokken we naar de Sand Dunes.

Het was er stil, wijds en nat. De enige geluiden die we om ons heen hoorden waren het krijsen van grote zwarte kraaien en het ronken van enkele squads verderop die door dagjesmensen gebruikt werden om de duinen onveilig te maken.

De duinen zagen er hoog uit, er was geen houten pad omhoog. De enige manier om echt bij de zee te komen was: tassen beneden laten en met de lege fiets de duin op naar het stille eenzame strand en de zee. Het was een van de zwaarste klimmen van de hele tocht, maar ondanks dat kwam bij elke stap omhoog het glorieuze overwinnings-gevoel dichterbij.

Gek, maar toen we samen onze voorwielen in de zee reden, hield het even op het regenen. Alsof het weer ons zelf wilde feliciteren met het behalen van onze eindbestemming. Dankbaar en trots waren we op onszelf, dat we gedaan hadden waar we jaren van gedroomd hadden. We hadden het niet bij dromen gelaten maar onze dromen in daden omgezet. YES WE DID IT…….!!!!!!

Hierna zijn we ook echt de Pacific ingereden. Het was waar, de zee gaf het aan, we konden niet meer verder. Happytrail zat er voor het fietsgedeelte op. We waren 7600 kilometer van oost naar west gereden, we hadden het gehaald!!!

Met een vreemd gevoel verlieten wij de zee. Happytrail zou verder gaan…….. maar niet meer met de fiets, geen tassen meer opladen en fietsend een berg op, maar comfortabel in een auto met airconditioning, verwarming en ruitenwissers rijdend op weg naar San Fransisco. Waar we nog een paar dagen uit gaan rusten van het fietsen, voordat de trail er echt op zit en zondag 13 oktober in Almere eindigt.