Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zondag 4 augustus 2002

Carbondale naar Chester

Miles: 40

Temperatuur: 44 graden om 4 uur ’s middags

TE HEET

Omdat het zondag was, vertrokken we om 8 uur in plaats van 7 of 6 uur. Ondanks dit vroege tijdstip was het al heel erg heet en waren we wat angstig over wat het weer vandaag zou worden. Volgens de weersberichten zou het extreem heet worden Dus……

De 4 baansweg waarop we reden was nog niet erg druk. Het was per slot zondag en in zo’n kerksgezind land als Amerika met op elke hoek een kerk, zou de zondagsrust vast wel geeerd worden. Dat bleek ook zo te zijn, want het bleef rustig.

De sherrif werkte echter wel, hij had zijn auto in de schaduw opgesteld en stond te wachten op de eerste die de maximale snelheid zou overtreden. Ik vind de Amerikanen erg goed en rustig rijden. Dat komt niet alleen door de sherrif, maar ook door de grote wegen, door het feit dat Amerika een groot land is en er ruimte is voor al die auto’s op al die wegen. Verder houden de Amerikanen zich aan hun eigen weghelft ( keep your own lane) en gaan niet als gekken inhalen en weer invoegen, wat al met al een erg onrustig wegbeeld geeft.

Onze drankvoorraad bestond uit alle bidons die we meegenomen hadden, 2 camelbags met ijs op onze rug en nog twee nieuwe bidons gekregen van Rider van de Bikeshop.

Het landschap was niet vlak maar heuvelachtig. Het leek wel op een achtbaan, waar je op en neergaat en elke keer een bloep in je buik krijgt als je weer omhoog moet. Wij proberen zo door te fietsen dat je net de volgende heuvel haalt. Het is een overwinning als dat lukt…

Het landschap bestaat uit veel maisvelden die staan te verdrogen door de hitte, aardappelvelden, fruitbomen en opvallend minder vuilnis langs de kant van de weg. Inwoners van Illinois prijzen hun land om hun vele gevangenissen. Goed tegen de werkeloosheid zeggen ze dan.

Het is inmiddels heter en heter geworden en er is geen mogelijkheid om af te koelen of drinken te kopen. Dus doorfietsen, er zit niets anders op.

Eigenlijk is het te heet omstil te staan en foto’s te maken, maar op een gegeven moment knijp ik in mijn remmen en schreeuw naar Mario. Langs de kant van de weg staat een vreselijk mooie totempaal uitgehakt in een boom. Foto maken dus….

We staan stil en horen, swingende muziek en zien twee kinderen in een grote schommel (een dik touw aan een boom) zich gillend vermaken. Schitterend om te zien. Terwijl we daar staan uit te hijgen worden we uitgenodigd om naar boven te komen. Een vriendelijke meneer nodigt ons uit en laat zijn huis zien. Hij heeft voor 300 dollar een oude tradingpost gekocht en die in oude staat opgeknapt. Er stond zelfs nog een oude jux-box in Buiten had hij een ge-restylde poep-doos. Hij was 41, een ontzettende oude……kletsmajoor en al opa van kleinkinderen van 4 en 5. We kregen wat te drinken en konden afkoelen. Zo zie je maar, soms komt de oplossing van een probleem gewoon naar je toe……

Toen nog een paar hete miles naar Chester. Stad van Popeye. Morgen maar even naar gaan kijken, nu op zoek naar een plek om uit de hitte te komen. In een motel koelen we naar veel uren af en huren we zelfs nog een video, om even wat anders te doen te hebben dan steeds maar bezig zijn met de reis. Echt genieten……En rust is een wapen, want na 44 graden om 6 uur in de schaduw in het zwembad, blijft de hitte onze grootste vijand en moeten wij ons daar echt tegen wapenen.