Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Maandag 5 augustus 2002

Chester tot Farmington

Miles: 51

Temperatuur: om 8 uur was het al 27 graden, om 10 uur 31 graden,

om 2 uur 40 graden, om 5 uur 42 graden

Tegenwind soms wat in de rug, dan leek het alsof het afkoelde

Later op de dag een paar wolkjes, we waren blij met elke wolkje voor de zon

Om 6 uur hebben we even naar Nederland gebeld, het was daar 1 uur ’s middags.

Dus een tijdsverschil van 7 uur. Fijn om de stem van mijn vader zo dichtbij te horen

en zonder denderende auto’s erdoorheen. Dat is het voordeel van bellen uit een motel

in plaats van uit een public phone langs de kant van de weg.

Toen, na een kop koffie en een bagel met cream-cheese op weg. De hitte sloeg ons

tegemoet. Nog even voordat we Illinois uit zouden gaan en Chester verlaten een paar

foto’s. Een voor het Popeye-museum en natuurlijk een van het monument vlakbij de

Missisipi-rivier.

Toen de brug over, gelukkig was het nog niet druk en hoefden we ons niet druk te

maken over hoe we ons moesten verdedigen tegenover de automobilisten. We zijn

gewoon achter elkaar de brug over gefietst. Je mag volgens de borden niet over de

brug fietsen of lopen, dus…..hoe dan???? Alleen met de auto, nou mooi niet!!!!

Het is wel een belevenis om over die grote rivier heen te fietsen, zeker omdat hij toen

we thuis met de voorbereiding bezig waren, dit moment zo ver weg leek.En nu was

het dan zover. Gaaf….

Missouri begon dampig en heet. Bovendien was de weg uitgestrekt en lang. De grote

vrachtauto’s scheurden zo vlak langs je, dat we helemaal aan de kant van de

vluchtstrook gingen rijden.

We reden braaf achter elkaar in de steeds erger wordende hitte over een weg langs

velden vol met aardappels en koren. De enige schaduwplek waren de graanschuren.

Na het dal van de Missisipi moesten we weer klimmen, van die stevige steile

heuveltjes waar je hijgend van bovenkomt. Dan wil uitrusten als je afdaalt, maar dat

lukt niet want je moet meteen doortrappen om opnieuw weer boven te komen.

Kortom mooi maar vermoeiend.

Wij zijn omgereden naar St Mary’s voor koffie en een sandwich. Overal waar we

onze fiets neerzetten komt er wel iemand bij ons staan om een praatje te maken.

Ook deze keer .In het cafe zat een stel met een gigantisch mobilehome met daarachter

een Chevrolet-bus. Ze spraken hun bewondering voor ons uit en betaalden onze

maaltijd. Gek hoor, mensen die zomaar wat voor je doen, dat komt in Nederland toch

niet zo vaak voor.

Daarna verder, het was inmiddels, 33 graden en nog maar 10 uur. Mario raakte wat

geirriteerd door het hete weer en voor het eerst op deze reis hadden we wat ruzie.

Het klimmen ging maar door en de temperatuur bleef maar stijgen. Het land is mooi.

De wegenstructuur is anders dan de staten die we tot nu toe gehad hebben. Alle

wegen hebben hier een letter in plaats van een nummer, dus F weg, W weg, etc.

Missouri is niet erg bezaaid met dorpjes en benzinestations of grocery’s, dus let op

je vocht-voorraad. Wij hebben veel bij ons ( samen nu 7 bidons en 2 camel-bags)

Ondanks dat hadden we op een gegeven moment echt een water gebrek.

Mario gaat dan gewoon een huis binnen en vraagt of het goed is dat we even mogen

afkoelen en of we onze bidons bij mogen vullen. Deze keer was Loyd de gelukkige.

Hij gaf ons water en we mochten in zijn keuken even afkoelen. Heerlijk…..

Zijn hond blafte in het begin heel erg, maar was te warm en te moe om zich druk te

Maken en liet zich bij het weggaan gewoon door mij aaien. Het spreekwoord

Blaffende honden bijten niet gold vandaag voor mij.

Met 42 graden zijn we doorgefietst naar Farmington en op zoek gegaan naar een

motel om af te koelen. Het duurde vanavond een hele tijd voordat onze hoofden

echt afgekoeld waren.

Toen we aan het fietsen waren zat ik te bedenken, hoe je die hitte het beste kunt

omschrijven: een hete sauna, prikkende haast stekende zon op je lichaam, een hoofd

die haast knapt omdat je de hitte niet kwijtkan door een helm die te heet is om aan te

pakken. Als je stilstaat gutsen de zweetdruppels met stromen van je af en het duurt

echt uren voordat je echt het gevoel hebt dat de hitte een beetje uit je lichaam

verdwenen is. En weet je: dan mag je al bijna weer opnieuw de hitte in. Vermoeiend

dus…..