Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 6 augustus 2002

Farmington naar Pilot Knob

Miles 30

Temperatuur: 25 graden na onweersbui om 6 uur ’s ochtends

We waren weer keurig op tijd wakker, om opnieuw een nieuwe fietsdag aan te gaan. Toen we naar buiten keken, bleek er een hevig onweer te zijn losgebarsten en waren we blij dat we veilig binnen zaten. Het waaide, nee het stormde gigantisch met hevige windvlagen.Volgens de receptie en de televisie zaten we in een tropisch storm Met bakken tegelijk stroomde het de hemel uit. Geen goed idee om te vertrekken. Wachten dus….. terug naar bed?? Lukt ook niet, daarvoor waren we te erg wakker. Eerst maar eens aan de koffie met donuts en de foto’s van afgelopen tijd renamen. Als je zo lang wegbent moet je dat zo nu en dan doen, want je vergeet snel waar alles was en hoe het daar heette. Een noodzakelijke maar tijdrovende klus.

Rond 11 uur vertrokken we. Het was lekker fietsweer, heerlijk afgekoeld na de buien van vanochtend. Dus lekker op weg en kijken hoever we zouden komen.

Bij een benzinestation waar Mario koffie kocht met zijn fietshelm nog op zijn hoofd, werd door een totaal niet geinteresseerde verkoopster gevraagd: Do you have gass? Is that all? We hadden al gehoord dat dit ons waarschijnlijk wel een keer zou overkomen, maar dat het ook echt zou gebeuren hadden we niet verwacht….

Pilot Knob is beroemd geworden om het ford wat daar gestaan heeft en de veldslag die de soldaten overleeefd en gewonnen hebben. Natuurlijk een van de monumenten waar alle Amerikanen die langs komen, naar binnen gaan. Wij kregen ook een uitvoerige uitleg en een presentatie met lampjes op een ronddraaiend bord over deze belangrijke gebeurtenis.

Bij een kop koffie bespraken we wat we verder zouden gaan doen. Hier blijven of toch nog verder??? We waren moe en besloten toch maar hier te blijven en de volgende dag vroeg te vertrekken om een goede slag te maken. Terwijl we zaten te praten kwam een opgewekte fietser naar onze tafel om een praatje te maken. Wij hadden buiten zijn fiets al gezien en geconstateerd dat hij geen bagage bij zich had. Zo kan ik het ook, reageerden wij allebei. Toen ook nog bleek dat zijn vrouw met een dikke auto met koelbox en bagage achter hem aan reed, vonden wij het niet vergelijkbaar met wat wij deden. Hij vertelde dat hij een missie had en overal stopte om lezingen te houden. Zijn vrouw gaf ons een folder, het bleek dat zijn reis gesponsord was door de Rotaryclub. Op de achterkant stond een hoogdravend gedicht met de titel: It is time. Tijd voor veranderingen, tijd om te doen wat Ghandi zegt: Be the change you wish to see. Hij wilde 11 september in New York zijn, dan was zijn fietsmissie voltooid. Een fietser die de wereld een boodschap te vertellen heeft. We hebben hem veel geluk toegewenst op zijn reis en zijn vertrokken naar een goedkoop motel met bloemetjes voor de ramen.

Nadat we ingericht waren, zijn we naar de Elephantsrocks vertrokken. Een paar miles verderop ( toch wel weer 12 in totaal) In het boek van Donna stond een foto van een fietser met zijn bepakte fiets tussen deze rotsen. Mario ging dat ook proberen. Zoals de naam zegt, waren het rotsen die wat rozig van kleur waren en in de verte de vorm van olifanten hadden. Niet zo spectaculair als wij vanuit het boekje voorgesteld hadden. Maar wel leuk om te zien.

Onze avond werd besloten bij Caddy, in haar Arcadian Cafe .Een cafe in de Mainstreet van Arcadia,( een paar miles van de route af). Waar we heerlijk gegeten hebben. Mario nam een bijzondere elk-biefstuk en ik heb kip met heel veel groente gehad. Voor het eerst geen patatten……..Daarna lekker slapen en heel vroeg weer op, voor het telefonische interview met omroep Flevoland.