Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Donderdag 8 augustus 2002

Eminence naar Houston ( Missouri)

Miles: 44

Temperatuur: 4.30 uur was het 13 graden, 12 uur 28 graden, 15.00 uur 32 graden

Wind hoofdzakelijk achter

Lekker dagje om te fietsen

Kwart over 4 maakte Mario mij, na een onrustige nacht, wakker om naar de public phone een halve mile verderop te gaan. Het beloofde telefonische interview met omroep Flevoland zou vandaag plaatsvinden. Het was koud en er was een schitterende sterrenhemel. Voor het eerst in Amerika hadden we onze fleece-jasjes aan. Met een zaklantaarn en een internationale telefoonkaart belde Mario met de presentator van het ochtendprogramma Espresso. In Nederland was het half 12 ’s ochtends. Gek idee dat je live in een Nederlandse uitzending zit vanuit een Amerikaanse telefooncel in een donkere straat om half 5 in de ochtend. Al met al duurde het interview maar een paar minuten en waren we om 5 uur weer terug in onze cabin. We zijn nog even naar bed teruggegaan, maar waren te wakker om weer te gaan slapen. Inpakken en wegwezen. Toen de fietsen buiten stonden bleek dat Mario een zachte achterband had, het kostte daardoor wat extra tijd voordat we echt op weg waren.

Hopelijk is er koffie bij de eerste benzinepomp.Dat was echter ijdele hoop. De pomphouder durfde met een stalen gezicht, terwijl hij zelf aan een beker koffie lurkte, te beweren dat hij geen koffie had. Nergens in de hele vreemde cowboydorp was koffie te krijgen. Even slikken, dan maar de berg op zonder koffie, kijken of dat ook trapt.

Het was nog niet warm, als je naar beneden scheurde was het zelfs fris!!! Volgens het boek van Donna en het verslag van Kees Terlouw, zou het tot aan Summerville nog flink klimmen worden met enkele steep hills. Nou, het waren killing hills!!!

Erg mooi het uitzicht over de Ozarks, maar hard werken om boven te komen en goed opletten met naar beneden rijden.

Voor Alley Spring was een klein winkeltje waar koffie was. Gelukkig. Lekker op een bankje zittend, zagen we een grote groep huming-birds vliegend rondom twee honingpotten ( Mario noemt dit honingvogeltjes omdat ze op de honing afkomen)

Iets verderop hebben we de Alley Mill bekeken. Dit is een goed onderhouden watermolen vlak bij de bron ( Vandaar Alley Spring) waar 81 miljoen gallons water uitstroomde. Met een grote kracht stroomt dit heldere water de rivier in. Na deze korte onderbreking weer op pad.

De volgende stop zou de Flat Rock Lookout Tower worden, waar volgens het boek van Donna een schitterend uitzicht over De Ozarks te zien zou zijn. Het bleek een wiebelende, open uitkijktoren te zijn, waar op sommige plekken de planken los lagen en geen armleuning was Vol goede moed begonnen we aan de klim naar boven. Na twee trappen ben ik teruggegaan, Mario hield het nog een paar trappen vol, maar keerde ook redelijk snel terug. We geloofden het uitzicht wel en bedachten dat wij inmiddels al heel wat mooie uitzichten gezien hadden en nog zouden zien. Op weg maar weer.

Midden op de Ozark National Scenic Riverways liepen ineens 6 Beagels los op de straat of scharrelend in de bermen. Mario pakte, getraind als wij inmiddels zijn, de dazer om de honden af te schrikken. Dit was helemaal niet nodig want ze kwamen kwispelend op ons af. Ze waren te goed verzorgd om straathonden te zijn. Toen ook nog bleek dat ze zendertjes omhadden, dachten we meer aan getrainde jachthonden.

Summerville was een klein, in een vierkant gebouwd stadje, waar we bij Pam’s Kitchen een sandwich gegeten hebben.

We waren onderweg nog geen grocery tegengekomen, dus onze camelbags waren nog niet met ijs gevuld. Toen Mario nadat hij een cola besteld had, ijsklontjes hoorde rinkelen, liep hij als de getrainde hond van Pavlov op de ijskast af en vroeg of hij onze bags mocht vullen. Amerikanen kijken nergens gek van op( behalve van Coast to Coast fietsers) en natuurlijk mocht het.

Een paar kilo zwaarder vervolgend wij onze tocht door de Ozarks. Het landschap veranderde van groene dichte bossen naar opener velden, die soms haast wat weg hebben van de hooivelden zoals ik ze mij in Kansas voorstel. De heuvels waren inderdaad vlakker, maar het rollen bleef doorgaan. De weg werd drukker en het kwam regelmatig voor dat we van de weg gedrukt werden door grote vrachtwagens.

Zodra wij bij het eindpunt van de dag zijn, zoeken we een plek om even wat te drinken en de omgeving te verkennen. Ook deze dag, Mario liep in het benzinestation rond en stond ineens met een koud pilsje voor mij. Het was geen Budweiser, maar bruin bier. Op het etiket stond: Fat tire en een fietsje. Mario las, waarschijnlijk vanwege zijn zachte achterband van deze dag, Flat tire. Dit pils was gemaakt door een Amerikaan, Jeff die het recept bedacht heeft op zijn mountainbike- tocht langs Belgische brouwerijen Het was een lekker bruin pilsje en smaakte absoluut anders dan het wat flauwe Budweiser pils.

Als wij morgen op onze fiets stappen moeten we maar eens na gaan denken, wat wij voor nieuws gaan bedenken tijdens de rest van onze Coast to Coast reis . We hebben al een fietsende stress-manager en een fietsende bier-recept-bedenkende amerikaan ontmoet. We moeten dus minstens iets creeeren.

Voorlopig eerst maar weer een goede nacht slapen, dan kijken we morgen wel weer verder.