Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Vrijdag 9 augustus 2002

Houston naar Marshfield

Miles: 70

Temperatuur: 13 tot 36 graden

Wisselende wind, aan het eind van de dag veel achterwind

We vertrokken uit een koele slapende stad. Ik wou nog een foto van Sonics maken, omdat ik dat een prachtig voorbeeld van een typische Amerikaanse fastfood drive-in vond. Alleen er was geen auto te zien.. Jammer want zonder auto’s erbij lijkt het niets.

Ik zal proberen het te omschrijven. Je rijdt met je auto naast een menu-bord, spreekt in want je wilt hebben, blijft netjes wachten met je airconditoner en radio keihard aan en na een paar minuten komt er meestal een dikke jongedame inclusief pet met een dienblad je doorgegeven bestelling brengen en je geld ophalen. In de auto eet je dan rustig je maaltijd op, er zit niemand achter je ( wel naast je) want je hebt je eigen parkeer-plaats. Gezellig een auto restaurant langs de kant van de weg. Volgens mij leven de Amerikanen meer in hun eigen auto dan in hun eigen huis. De huizen staan over het algemeen leeg en de auto’s zitten vol.

Terwijl de zon probeerde door te breken, gingen wij in de koude ochtendmist de hills weer in. De Ozarks veranderden wat van landschap. Van dichte groene bossen, naar lange open steppe-achtige hooivelden. Maar nog steeds op en neer rollend. Donna noemt het: moderate rolling. Het was nog niet warm en we reden lekker. Omdat we op tijd vertrokken waren namen we (ondanks dat we een lang eind moesten vandaag) de tijd om foto’s te maken van bloemetjes, vlinders, de pluizenboom, het prachtige landschap……en Mario in actie met zijn dazer en een vervelende street-dog.

Alleen toen begon de ellende. De achterband van Mario liep echt leeg en daar stonden we langs de kant van de weg met een lekke band en een vervelende blaffende hond op 10 meter afstand. De ellende werd nog erger toen bleek dat de plakkertjes niet plakten door de lijm die niet helemaal goed meer was en de extra band die we mee hadden genomen ook niet goed was. Mario werd al zenuwachtiger en onvriendelijker, maar kreeg het toch voor elkaar om de band geplakt te krijgen. Vraag niet hoe. Zie voor het banden verhaal de speciale editie!!!!

Eenmaal weer opgepakt realiseerden wij ons dat we echt in de middel of no-where zaten met geen dorpje of wat dan ook op de kaart. Dus, een heleboel schietgebedjes dat het plakkertje het zou houden.

Opeens hoorde ik een auto keihard aan komen rijden. Toen ook nog bleek dat hij vlak achter mij zijn loeiende sirene aanzette, schrok ik zo dat ik met een vaart de berm indook. Het bleek de sherrif te zijn. Blijkbaar was er iets gebeurt waar hij met spoed heen moest. Nadat ik van de schrik bekomen was, gingen we weer op pad.

Om de bocht was een super klein gehuchtje met een autosloperij en een shop. Koffie hoopten wij. Mario hoopte ook op lijm voor zijn plakkertjes. En ja hoor, in een of andere rommel-la in de schuur van Dan, kwam een halfleeg tubetje gum tevoorschijn.

Voor de tweede keer in korte tijd weer alle tassen eraf en opnieuw plakken, de band was inmiddels al zacht geworden…..dus……..

Terwijl we daar zaten viel de onrust op. Er stonden twee auto’s voor en iedereen stond opgewonden met elkaar te praten. Het bleek dat de bank in het nabij gelegen dorpje voor de vierde keer overvallen was en de politie op zoek was naar de inbrekers. Nu begrepen wij de haast van de sherrif. Ze waren op zoek naar een groene sportwagen zonder nummerbord en als wij hem zouden zien, moesten we meteen de sherrif waarschuwen. Spannend hoor, het was wat je noemt echt het wilde westen. We zaten alweer in een film, dit keer een wild west film. Wij op zoek naar de auto, elk weggetje inkijken, elke auto goed in ons opnemen. Helaas niets. Alleen op elke belangrijke kruising stond wel een sherrif en er zweefden ook al een paar vliegtuigjes door de lucht. Maar echt, het is zo groot en er staan zoveel lege huizen, dat het geen kunst is om een lege schuur op te zoeken om daar de gezochte auto in te rijden. Of gewoon een weggetje in te rijden en de auto onder een aantal dikke bomen te zetten. Bij elke auto waar mensen inzaten die er verdacht uitzagen, hadden we zo iets van..tja…..????

De zon was inmiddels sterker geworden en er zaten verschillende steep hills in, maar de band hield het en Mario werd weer wat rustiger. In Odin een gehuchtje waar een paar vervallen huizen stonden en een verlaten benzinepomp was, hingen een paar ontblote jongens met bierblikjes in de hand over de achterbak van een 4wheels Dodge met elkaar luidruchtig verhalen op te hangen.Toen Mario vroeg of de shop open was, riepen ze: We are always open!! Dus … dan zal er wel een koude cola te krijgen zijn.

Achter de toonbank van een bijzonder rommelig klein winkeltje zat een dikke mevrouw zonder gebit met vette lange haren en haar dochter (evenbeeld van moeder alleen wat dikker) met een piepklein babytje. In mijn gebrekkige engels maakte ik wat aardige opmerkingen over de baby en kreeg toen, echt op zijn amerikaans, een heel levensverhaal te horen. Wanneer de baby geboren was, hoeveel pond hij woog en hoe hij heette. Jessie James…Toen we weer verder reden dacht ik: Nou weet ik wie de bank beroofd heeft, het kan niet anders, de vader van Jessie James. Het is toch echt te gek voor woorden, het ene moment ben je betrokken bij een bankroof en een paar miles verderop ontmoet je een oma van de beroemde Jessie James!! De verhalen liggen hier echt op straat.

In een scherpe bocht naar beneden knapte voor de derde keer de achterband van Mario. Voor de derde keer moest alles eraf en werd de band opnieuw geplakt…..!!

Gelukkig was Marsfield dichtbij, waar we hoopten dat we misschien in de de Wal-Mart nieuwe binnenbanden konden kopen.

Marshfield was net zoals zoveel dorpen, niet veel bijzonders, een mill waar de vrachtauto’s af en aan naartoe rijden en een straat met banken, winkels en fastfoodhotels en geen centrum. En om het verhaal nog erger te maken, binnenbanden in de maat die op onze fietsen passen ( 28 inchs) zijn volgens de verkopers van de Wal-Mart niet in Amerika te kopen…We hebben dus een probleem, sinds de Fat-tire-biertjes in Houston hebben we flat-tires…. Maar ja, gelukkig is de achterband nog steeds hard en gaan we eerst maar een nacht slapen, dan zien we morgen wel weer hoe we het banden probleem op moeten lossen.