Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Maandag 9 september 2002

Grant Village tot West Yellowstone

Miles: 56

Temperatuur: Vannacht 9 graden onder nul, - 4 toen we uit de tent kwamen -2 toen we wegreden, tegen 16.00 uur was het 19 graden

Weer: onbewolkt, weinig wind, maar wel heel erg koud

Het was een koude heldere vriesnacht geweest met een schitterende sterrenhemel, maar ondanks dat hadden we toch redelijk geslapen. Met sokken, broeken en dikke truien aan hadden we in onze slaapzakken elkaar proberen te verwarmen. Vooral de dikke sokken aan voelden behaaglijk. Het was te doen, echt fijn was het niet. Om dan ’s ochtends uit je tent de kou in te moeten is nog minder. Het was nog 4 graden onder nul en er zat ijs op de binnenkant van de tent. Door de zure appel heen bijten en aan het werk We konden niet warm worden onder een hete douche, want die was niet aanwezig op de campground. Dus ……….even een vluchtige schoonmaakbeurt bij de wc en snel omkleden.

Ondanks onze voorzorgen hadden we toch ’s nachts in de tent bezoek gehad van een beest. Mario zijn fietsbroek lag buiten de tent. Blijkbaar was er een dier met zijn broek aan de haal gegaan.

Stephan onze buurman was nog niet opgestaan, je zag zijn rode muts onder het zeiltje uitkomen als je erlangs liep om naar de wc te gaan. Vlak voordat we weggingen heb ik hem nog gegroet, hij vertelde dat alleen zijn voeten koud waren geweest vannacht.

Stoer hoor……

De tent was aan de binnenkant bevroren en het was een hele toer om met ijskoude bevroren handen alles weer ingepakt te krijgen. Ook de slaapzakken waren nat, maar dat wisten we nog van de vorige keer. We moesten dus zodra de zon echt lekker scheen de tenten en slaapzakken onderweg drogen.

Toen we de campground afreden kwamen een trimster tegen die vroeg of we een trip van drie dagen aan het maken waren, toen ze hoorde dat het een trip van drie maanden was viel ze bijna flauw.

Het was inmiddels opgelopen tot –2 graden. De zon scheen behaaglijk en nadat we boodschappen voor de route hadden gehaald, gingen we op weg.

We moesten uit de campground weer terug naar de main-route. Waar we na een paar miles weer afgingen om naar het Geyserbasin de West Tumb te gaan kijken. Drie jaar geleden hadden we op onze vakantie in Canada ook een tocht door deze noordelijke punt van Amerika gemaakt en dus het Yellowstone al een keer bekeken. Zo ook het West Basin. Toch was het leuk om er weer te zijn en je even een echte toerist ( met fototoestel) te voelen.

Na deze escapade moesten we weer aan het werk, twee keer een continental divide beklimmen. Gelukkig werd het wat warmer, maar nog niet zo dat je lekker alleen in je fietsshirt kon rijden. Mario had zijn jas aan tegen de koude wind, maar werd voortdurend nat van het zweten omdat we ook moesten klimmen, het was niet alleen afdalen of vlak rijden. Bij de Old Faithful heeft hij zich ( tot grote verbazing van de omstanders) tot zijn naakte lijk toe uitgekleed en droge kleren aangetrokken. Intussen tijd lagen de tenten en de slaapzakken te drogen.

De Old Faithul is een fontein die 1 keer in het uur spuit en tot onze grote verbazing waren we precies op tijd om de grote uitbarsting op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen.

De meeste toeristen zitten daar heel lang op bankjes te wachten op het moment supreme. We hadden dus gewoon mazzel.

De weg door het Yellowstone is doordat er veel toeristen zijn moeilijk te rijden, maar het natuurschoon blijft bijzonder mooi. We waren, ondanks de drukte, lekker aan het rijden. Het was gelukkig alweer wat warmer geworden, tot we een bison vlak voor onze fiets kregen. Wat is zo’n beest groot zeg!!!! Daar heb ik op mijn kleine fietsje wel ontzag voor. Zo stil mogelijk doorrijden en zo min mogelijk lawaai maken…..

Het landschap was mooi, de temperatuur werd steeds warmer en we zagen nog meer wildlife. Kortom onze middag kon niet meer stuk. De elken en de proghorns in de velden.

Maar ook de kudde bizons waar we langs moesten en die een complete opstopping veroorzaakten doordat zij met zijn allen de weg overstaken.

Wij moesten er ook langs. En in je auto is het lekker veilig maar om met een vol bepakte fiets langs overstekende bizons te rijden is een hele klus. De bizon ging de ene en wij de andere kant op. Eng hoor!!!! Er schreeuwde een verontwaardigde man uit een dikke RV laat die man een push in zijn ash van een bizon krijgen. Hij was het dus blijkbaar niet eens met onze manier van langs de bizons rijden.

Na deze kudde overstekende bizons hebben we geen achterop komend verkeer meer gehad tot de uitgang van het Yellowstonepark. We denken dus dat er na ons een ongeluk gebeurt is. Misschien toch iets gebeurt met die schreeuwende meneer in zijn dikke RV????? We zullen het nooit weten.

Wat we een paar dagen hierna wel in de krant lazen, was dat er afgelopen week weer 5 mensen door beren gebeten waren in het Yellowstonepark. Een Cross Country Reis is dus niet helemaal zonder gevaren.

Het laatste stuk van het park was een vriendelijk stuk langs een rivier, waar veel mensen ( zowel mannen als vrouwen) aan het fly-vissen waren. Vlak voor de uitgang van het park verlieten wij Wyoming en kwamen we in Montana. Na nog een paar miles fietsen waren we bij de uitgang en kwamen we in West Yellowstone, waar we als afsluiting van de dag in een heerlijk warm zwembad gezwommen hebben. Een hete douche, bezoek aan een chinees en een lekker warm bed waren goed voor een droomloze nacht slapen.