Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dínsdag 10 september 2002

West Yellowstone tot Ennis

Miles: 75

Temperatuur: -6 ( gemeten) tot 24 graden, ze noemen dat hier de Indian Summer

Na de storm met meestal sneeuw komen de ijskoude nachten en overdag de door de zon gewarmde dagen

Weer: onbewolkt, weinig wind tot tegen drie uur wind pal tegen

We starten om 8 uur, het was nog steeds onder nul en koud. Vanwege de koud al later gestart dan anders, maar het was nog steeds koud. Veel meer kleren dan anders aan om warm te blijven…Opvallend was dat de zon al erg fel was, je had meteen je zonnebril nodig om niet verschrikkelijk verblind te worden.

We moesten meteen een lange, rechte beschaduwde weg rijden, veel dennenbomen langs de kant van de weg. Gelukkig wel naar beneden toe.Ik had het zo koud met mijn dunne handschoenen aan, maar durfde zo in het begin van de dag niet te klagen. Dus ik hield mijn mond. Mario was erg blij met zijn nieuwe muts, lekker warm op zijn hoofd.

Ik had het sinds tijden niet zo koud gehad, mijn handen vroren er zowat vanaf. Ik kan niet beschrijven hoe erg het was, het werd steeds erger. Alleen realiseerde ik mij op dat moment dat er wat veranderd was in mijn denken. Tot vandaag keek ik naar beschaduwde plekken om te rusten, nu keek ik naar zonnige plekken om te staan.

Het was ineens winter geworden, de zomer was voorbij………………………. Gelukkig zei Mario, zullen we stoppen voor een kop koffie? Ik was zo blij dat ik huilde. Mijn handen heb ik tegen mijn eigen buik gewarmd iets anders lukte niet…. Toen ik ook nog een kop koffie kreeg en Mario zijn warmere handschoenen gaf, was ik een beetje opgelucht. De rest van de dag ben ik niet meer warm geworden. Ondanks de 24 graden….

De weg was mooi om te rijden, redelijk vlak, niet teveel klimmen. Het landschap was eerst Zwitserland, de chalets langs de kant van de weg en de kou…… En natuurlijk het groen.. veel dennenbomen……Zelfs de snow-mobiles ontbraken niet..

Later werd het veel droger en minder mooi. Net zo droog als de laatste dagen………

Wat anders was, dat het op de achtergrond heuvels waren en daarvoor plateaus.

Mario had een goede dag, lekker gereden, weinig zorgen……..Ik voelde mij minder, had nog steeds ondanks dat het warmer werd last vaan de kou en voelde mij wat unheimisch. Toen we ook nog langs The Hebgen Lake Earthquake reden had ik helemaal zo iets van, wat is er aan de hand met de wereld. Is de bom al gevallen en weten wij het nog niet??

Er was niemand om ons heen, alleen verdronken boomtoppen in een meer, met roofvogels boven onze hoofden. Onheilspellend…….bovendien waren er enorme bergen stenen te zien, die elk moment naar beneden konden rollen. Erg blij was ik met de vrachtwagens die met een enorme vaart langs ons heen denderden… gelukkig er waren nog meer mensen.

Na deze onheilspellende weg door de bergen heen, volgde een lange weg door opnieuw een erg droog stuk land. Wel mooi, maar lang en vooral eindeloos.

Het enige voordeel was, dat de zon warmer werd en wij langzaam onze extra kleren uit gingen trekken. Een wesp vond dat wel interessant en kroop in mijn fietstrui onder mijn oksel. Wat mij meerdere beten opgeleverd heeft……

Bij Ennis hadden we de discussie over:kamperen of niet. Het motel zag er tof, schoon en heerlijk rustig uit en de kampeerplek was langs de rivier in de schaduw( dus super vrieskoud) en vol met steekvliegen en muggen, zonder douches en toch nog geld betalen….. Terug naar het motel, aardige mensen, een lekker bed, warm water douche en bad, in het centrum en bovenal zon…… in de voortuin…. dus lekker warm.

Het restaurant was ongezellig en te duur, dus eten uit de supermarkt in de tuin…….

Daarna lekker in een warm bad, even televisie kijken en slapen………………………

De dreiging van morgen 11september is aan alle kanten voelbaar…. Ook bij ons…….

Je weet maar nooit, ze hebben het steeds over een nieuwe oorlog.

Het is op de vooravond van 11 september moeilijk te beschrijven hoe het is om in het land te zijn waar een jaar geleden zoveel mensen de dood vonden door een terroristische aanval…Vandaag beleefde ik 11 september 2001 opnieuw. Ik weet nog waar ik was toen ik het hoorde en het gevoel van ongeloof toen ik de aanslagen op televisie zag. Morgen is het een jaar geleden en nu ben ik in Amerika en hoop op het beste…Onze moteleigenaar vertelde dat er veel Amerikanen bang waren…… hij dacht dat er wel aanslagen zouden komen, maar zei tot mijn geruststelling. We zitten hier goed…..I hope so…….

Als het niet zo is, ik hou heel veel van jullie, ik hoop dat het morgen een normale dag is en ga nu slapen, op hoop van zegen…………. Ik vertrouw erop dat ik weer gewoon wakker kan worden……………Misschien gaat de wereld wel gewoon door en wij dus ook……….met fietsen…… Dag,……… I love you and see you tomorrow…