Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Vrijdag 12 juli 2002

Greenwood Misty Mountain naar Mallard Duck Campground 20 miles van Lexington af.

51 miles

28 graden , veel klimmen 3300 feet, en 3400 feet ( rond 1100 meter)

Veel zon

De tent was vanochtend nat, het was vannacht inderdaad erg misty en koud geweest. Oppakken van een natte tent kost altijd iets meer tijd, dan het oppakken van een lekkere droge tent, bovendien was het om half 6 nog koud. Voor het eerst hadden we onze fleece-jassen aan. Eenmaal op weg hadden we het al snel weer warm. Kijkend op de kaart bleek bovendien dat we vandaag niet veel benzinestations, grocery’s of stores tegen zouden komen, dus dat we veel water in moesten slaan om de dag die toch heet leek te worden door konden komen.

De weg naar Afton was very steep, zo steil dat we op een gegeven moment af moesten stappen omdat we anders niet omhoog kwamen.

In Afton kwamen we langs de beroemde Cookie Lady of wel: June Curry een lieve oude mevrouw die vroeger begonnen was met water aan fietsers te geven, maar inmiddels een Bikehouse heeft vol met kaarten en souvenirs van fietsers die bij haar slapen of gewoon haar huis komen bekijken. Ook wij werden overladen met koekjes en limonade, en natuurlijk verhalen van allerlei fietsers die bij haar geweest waren. In een van haar kamers stond een grote fiets en een tafel met allerlei krantenartikelen over haar werk. Het huis was tevens een hostel, maar een van de grote problemen voor June was hoe zij aan water kwam. De waterput was niet meer diep genoeg omdat het grondwater gezakt was. De gasten konden daarom niet meer douchen maar moesten zich behelpen met een emmer met water. Het huis leek meer op een museum dan op een hostel, maar ook wij waren onder de indruk van haar vriendelijke en enthousiaste verhalen. Zij vertelde dat ze geen familie meer had en dat ze de bikers als haar familie beschouwde! Wij vonden dat we ook wat achter moesten laten. Mario pakte onze gele lantaarn en gaf deze aan June. Zij was er erg blij mee, ze had zo iets nog nooit gezien. Het kreeg een plaatsje tussen alle andere souvenirs. Nadat we nogmaals limonade gedronken hadden, nam June met haar polaroidcamera een foto voor haar fotogalerij en maakte ze er nog een voor ons om mee te nemen. Ze zwaaide ons uit tot we echt niet meer te zien waren……alsof we haar kinderen waren…

Toen op weg naar de Blue Ridge Parkway. Na een paar fikse klimmen dachten we dat we op de top zaten.Het tegendeel bleek waar te zijn, er zouden deze dag nog heel wat klimmen komen. Bij een golf resort ging Mario de country club binnen en scoorde een koude cola en een hotdog. Daar zouden we het mee moeten doen, zou later blijken. Rond 13.00 uur bereikten we mijlpaal 8 een Visitor Centrum waar we op een grasveld onze tenten gedroogd hebben en een koude pizza op hebben zitten eten (bah)

Mario begon zich wat ongerust te maken over de tijd, we moesten tot mijlpaal 29 waar we af zouden buigen voor de camping. Met het geklim erbij bleek het toch niet zo snel te gaan. Bovendien reden we ook nog verkeerd, we kwamen op een gravel weg terecht, dit bleek de Apalachentrail te zijn, het langste voetpad ter wereld. Maar niet te rijden voor fietsers, dus… terug…!! De Blue Ridge Parkway bleek lang en warm te zijn, veel langer en warmer en hoger dan we gedacht hadden… soms was het eindeloos en bleef in ons achterhoofd de tekst van Kees Terlouw zingen: Keep them rolling. Okee Kees, weer een heuvel….

Mario had de pest in dat hij nog niet genoeg kracht had om in groot verzet de heuvels op te scheuren, tot zijn ergernis moest hij in zijn kleinst ertegenop…. De uitzichten of overlooks waren prachtig en heerlijk om even op adem te komen…

De laatste kilometers naar Vesuvius waren heel erg steep …. knijpend in de remmen stortten wij naar beneden. Eenmaal beneden gingen we rechtsaf naar Gerties Store, waar Mario zich tegoed deed aan een dikke hamburger met chips en veel mosterd, mayonaise en ketchup.. Bij het afrekenen kreeg Mario een vreemd verzoek: hij moest zijn naam op het plafond van de winkel schrijven. Alle bikers die bij Gertie in de winkel geweest waren moesten dat doen…. Het tweede museum van vandaag…

Nog een paar miles naar de camping, inmiddels was het kwart over zes. Na een vraag aan een automobilist bleek dat het er 10 zouden worden. Hoe zo dichtbij???? Ach zei Mario het is vlak, lekker even uitrijden…. Ook dat bleek niet waar…

Heuvel op, heuvel af…. Na een paar miles zagen we een zwaailichten, we moesten stoppen. De sherrif vertelde dat we 10 minuten moesten wachten…vanwege een filmopname. Tja, …..na wat smeken en zielig doen mochten we toch door… Grote camera’s zenuwachtige mannen en vrouwen, een ambulance en een trein, je kunt je voorstellen dat we de laatste miles gefantaseerd hebben over welke opname dat nu zou worden.

Het werd al wat donker en gelukkig vonden we de campground. Een vriendelijke baas gaf ons een paar tomaten, wilde ons wel naar de dichtstbijzijnde store brengen en vond dat we maar voor een dag moesten betalen in plaats van twee. Bovendien maakte hij ‘s avonds ook nog ons kampvuur aan met gratis hout. Waar vind je zo’n baas??? Romantisch besloten wij de avond met eten en afwassen bij het kampvuur in het donker, de pannetjes waren niet schoon te krijgen, maar dat zouden we morgen wel weer zien. De douche was koud in plaats van de beloofde hot shower, maar na zo’n dag maak je je daar niet meer druk om…..Moe maar tevreden vielen wij in ons kleine maar super tentje in slaap. Zelfs de voorbij denderende treinen konden ons niet meer schelen……