Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zondag 15 september 2002

Darby tot Missoula

Miles: 70

Temperatuur: 14 tot 28 graden

Weer: bewolkt, tot een uur of 12 wind achter, daarna wind tegen

Vanochtend vertrokken wij na een paar lekkere sterke koppen koffie richting Missoula. In Darby kwamen we een groep van 8 wat norse Amerikanen tegen met racefietsen en bobtrailers. Mario sprak nog even met ze. Ze kwamen uit Washington Vader, moeder en 6 kinderen ( echt of geadopteerd, dat weten we niet) Pa wenste ons een good ride. Hij had er duidelijk niet veel zin in.

De weg ging naar beneden, maar was langs een snelweg. Lekker rijden omdat het naar beneden was, maar minder lekker omdat er steeds auto’s vlak langs je heen scheurden. Het landschap was Zwitsers, groen door de irrigatie en mooie bergen met hoge dennenbomen erachter.

Opvallend waren de kleine ranches met de paarden en koeien dicht naast de huizen, in tegenstelling tot de grote ranches die we in Colorado en Kansas gezien hadden. Ook vielen de vele leeg- en te koop staande huizen op. Zo’n prachtig Amerikaans landhuis zou in Almere niet misstaan. Mario zag ook nog spreeuwen die zich groepeerden voor een tocht naar het zuiden. De winter komt er dus echt aan.

Tot aan Hammilton ging het lekker naar beneden, daarna verlieten we de snelweg en gingen weer langzaam klimmen.

Mijn fiets ging zwaar vandaag, ik had alles al nagekeken, maar kwam er niet achter wat het was. Tot op een gegeven moment mijn voorband zo zacht was, dat het duidelijk was dat hij snel leeg zou zijn. Eerst nog een keer oppompen en hopen dat hij het nog even zou houden, maar het duurde niet lang of het was zover. Hij was echt leeg…….Nu had ik op mijn Crossing America Reis een lege achter- en een lege voorband gehad. Jammer, terwijl ik van plan was Amerika zonder lekke banden door te rijden……….Niet gelukt, dus…

In Florence kwamen we Pa met zijn vrouw en kinderen weer tegen, zwaar gestresst, want ze hadden langs de snelweg gereden, Zeer uggly zei Moeder. Die weg was een flink aantal miles minder dan wij gereden hadden. Kortom, wij reden lekker niet gek en veel beter. Soms ook leuk om tegen jezelf te kunnen zeggen. Pa was opnieuw eigenwijs en uitermate uit de hoogte toen Mario hem vriendelijk vertelde dat er een prachtig gecultiveerd bikepad met bankjes was vanaf hier tot aan Lolo. Hooghartig zei hij dat hij de weg wel wist. Hij reed dus gewoon fout op de sholder van de highway en wij haalden hen later opgewekt in. Zij stonden met twee lekke banden langs de kant van de weg. De sholder die hij genomen had, lag in tegenstelling tot het gecultiveerde fietspad vol met spijkers, glas en ander afval.

Langs de highway kwamen we ook nog een loslopende vrouw ( of verklede man) tegen met pruik, vreemde kleren, beauty-case en damestas. Uit de auto gezet?? We fantaseren er nog steeds over, de zoveelste film die we op onze reis zagen……..

De afdaling tot aan Missoula was lekker hard, maar je moest uitkijken voor al het afval op de sholder. De bikelane was na Lolo opgehouden. We hebben een motel gevonden voor twee dagen, lekker gegeten en gaan nu slapen. Morgen naar Adventure Cycling, wassen, fietsen schoonmaken en laten nakijken bij de fietsenmaker en natuurlijk uitslapen, de laatste stukken van de reis voorbereiden, de verslagen bijwerken en doormailen. En dan beginnen de laatste weken van onze lange tocht door Amerika!