Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Vrijdag 16 augustus 2002

Newton tot Hutchinson

Miles: 48

Temperatuur: 23 tot 30 graden

Weer; zwaar bewolkt, dreigend onweer en harde wind.

De wind was schuin tegen.

We hadden ons vanochtend verslapen. Om 7 uur werd Mario met schrik wakker. Eerst maar even koffie drinken om bij te komen, band plakken, verslagen op flop zetten, tassen inpakken, kortom maar wat aan klungelen. Blijkbaar hadden we dit nodig. Overmorgen zouden we aan onze 7^e reisweek beginnen. We zijn nog nooit zo lang weg geweest. Normaal zijn we om deze tijd al weer aan het werk…….echt een gek gevoel. Toen breakfast en op weg.

Het was inmiddels al 9 uur en omdat we gisteren de bibliotheek hadden gezien en er toch langs kwamen, besloten we meteen maar even onze verslagen te verzenden.

Tof om te zien dat de website weer bijgewerkt is….echt gaaf!!!!!

Langs de mill en over een vervelende rail-road-crossing Newton uit en op zoek naar de 12 straat. Een voordeel van deze lange rechte wegen is, dat als je eenmaal op de goede weg zit, je gedachteloos kan fietsen. Maar als je fout zit, zit je ook goed fout. Dus het zoeken naar de goede weg is hier nog belangrijker dan in de vorige staten.

Gelukkig zaten we redelijk vlot op de goede weg en was het fietsen. De wind was hard en we hadden hem zij. Zo nu en dan werd je gewoon opzij geblazen, het was een hele toer om redelijk recht te blijven rijden.

Het landschap was minder droog als waar we gisteren doorheen reden, de mensen werken hier met irrigatie-apparaten. De maisvelden waren niet verbrand, maar groen.

Er waren meer bomen en langs een aantal mais en aardappelvelden stonden rijen met kleine zonnebloemen. Soms kwam je een veld tegen met lekker ruikende paarse bloemetjes. Een aangename afwisseling na de geur van koeien, die de mais en aardappelvelden afwisselen.

Vanaf het begin van onze vakantie neem ik al foto’s van gekke of opvallende brievenbussen. Mijn filmpje is inmiddels vol, dus ik denk dat ik er ongeveer 30 heb. Vandaag kwamen we er een tegen waarbij ik in de lach schoot. Ik vond hem wel wijs, misschien een beetje flauw, maar op een dag als vandaag waarop niet veel gebeurt en het eindeloos lang fietsen lijkt, is dit een welkome afwisseling.

Even daarna kwamen we er nog een tegen, die ik wel bijzonder vond. Ook daar hebben we een foto van gemaakt. De rest komt in Nederland, als de foto’s ontwikkeld zijn.

Mario had het zwaar vandaag. Gisteren hadden we bij een Chinees gegeten voor 3 dollar 95 per persoon, all-you-can-eat. Ik vond er niets aan, het zag er niet uit, rook niet lekker en ik heb ondanks dat ik trek had weinig tot niets gegeten. Mario wel.

Het gevolg was dat hij vandaag met kramp in zijn buik de maisvelden in moest, omdat we de restroom van het restaurant in het dorpje verderop niet konden halen. En dan voel je je wel ongelukkig op zo’n lange rechte open weg in Kansas. Toch zit er niets anders op dan doorfietsen………Niet zeuren, maar verder fietsen, zoals mijn vader in zijn wens voor deze dag zei.!!!

In het volgende dorp stonden 3 scholen dicht bij elkaar, een elementary school, middle en high school. De elementary school is te vergelijken met de onderbouw van onze basisschool, de middle school met de bovenbouw en de high school met het voortgezet onderwijs. Net zo als in Nederland zijn hier de

scholen ook al begonnen.

Toen wij om kwart over drie langs deze scholen reden, zagen wij grote groepen kinderen in zeker 20 schoolbussen stappen. De bussen waren per district geordend., Dus iedereen , van alle drie de scholen, die in de buurt van dorpje A woonde stapte in bus A , degene die in dorpje B woonde stapte in bus B enz.

Toen wij verder reden werden we dan ook om de haverklap ingehaald door een schoolbus, of een snijdende auto met jongelui erin. Vanaf 16 jaar kan je hier je rijbewijs halen en heel wat jongelui reden niet meer mee met de bus, maar hadden hun eigen vervoersmiddel bij zich. Een paar maal werd ik zo gesneden, dat ik met moeite mijn fiets recht kon houden, zodat ik net niet inde tumble weed terecht kwam.

Het laatste stuk hadden we de wind ook nog pal tegen, toen was het ploeteren. Het was inmiddels laat en de onweerdreiging was groot, dus we gingen op zoek naar een motel en een goed bed om te slapen. Morgen moesten we weer een flink stuk.

Net zoals gisteren onweert en stormt het s’nachts. Gelukkig slapen we dan en merken er niet veel van. Dat moet ook wel als je de volgende dag weer verder moet.

Ons avondeten bestond weer ( hoe durven we het????) uit een chinees. Deze was iets duurder maar wel veel beter en absoluut goed!! Morgen hoeft Mario niet de maisvelden in………….. De eigenares noemde zelf het eten in haar restaurant goed: Big pudding. Waarom ze dat zeggen, weet ik niet. Maar alles was echt mooi of goed is heet: Big pudding. Het is maar dat je het weet….