Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 16 juli 2002

Lexington Hamptonn Inn naar Statepark Troutville

55 miles

Zon ( We begonnen om 7 uur met 17 graden en eindigden met 38 graden)

Have a save trip, enjoy your ride, be carefull……..

Dit zijn allemaal wensen van Amerikanen gedurende de afgelopen dagen

Mario stond om 5 uur op, waardoor we om half 7 ingepakt en wel bij de receptie stonden. In Amerika hoef je bij het uitchecken voor je rekening niets meer te tekenen, je tekent bij het inchecken .Ze trekken de totale rekening ( of je nu 1 of 2 nachten blijft, wel of niet gebruik maakt van het diner of het breakfast) zonder enig probleem van je creditkaart af. Handig om te weten, we waren dus snel klaar!!

Vanaf 6 uur stond het ontbijt klaar, dus nog even meegelift met de koffie en lekkere zoete broodjes van het hotelontbijt… We genoten van deze onverwachtse en ontspannen stop, met naast ons een verveeld echtpaar die echt geen zin had om aan een nieuwe dag te beginnen. Hij ( de man van het stel) maakte zelfs tot groot ongenoegen van Mario commentaar op onze bepakte fietsen. Mario kon het natuurlijk niet laten om daar iets over te zeggen. Hij wenste hem daarom een happy trail! Maar het kwam niet aan, hij keek wat verveeld op en wij vertrokken de berg af, maar daarna weer omhoog naar de volgende heuvel….

Het duurde even voordat we Lexington uitkwamen, veel heuvels, veel onduidelijke aanwijzingen . Uiteindelijk toch de borden van de 76 gevonden en op weg…..

Heuvel op, heuvel neer, zwetend naar boven en vliegend naar beneden……..Dat naar beneden zoefen is een beloning van het klimmen. En het leukste is dan om net zo veel vaart te maken dat je de volgende helling naar boven haalt zonder te trappen. Lukte niet altijd hoor….

Doordat we zo lekker aan het fietsen waren, letten we wat minder op de weg en de borden. Kortom we reden verkeerd…..Na de weg gevraagd te hebben aan een behulpzame mevrouw bleek dat we 10 miles terug moesten……Een uur extra …balen dus. Het bleek toch niet helemaal onze eigen schuld te zijn, onder het fietsbordje van de 76 stond geen pijl naar links. De suggestie werd gewekt dat we rechtdoor moesten, fout dus……. Eenmaal weer op de goede weg duurde het even voordat we er weer in waren. Veel bergen en dalen en mooie huizen met veel grond eromheen.

We kwamen bij Natural Bridge uit, volgens Donna ( Bicycling Coast to Coast, het boek wat wij tot nu toe redelijk slaafs gevolgd hebben, ik noem het wel: onze bijbel) een absolute bijzonderheid en de moeite van het bezoeken waard. Dus.. de kermis in en Natural Bridge bezichtigen. Het is , zoals de naam al wel doet vermoeden, een brug die op een natuurlijke manier ontstaan is, mooi om te zien….. maar echt een wereld-wonder???. Het wax-museum hebben we maar overgeslagen. Na een koffie voor Natural Bridge in de hitte ( het was inmiddels over de 35 graden) weer verder.

De huizen werden steeds onverzorgder, veel troep en rotzooi buiten. Het was heet, heet, heet. Mario begon steeds meer te drinken, zag overal hotels en wilde gewoon stoppen…… Bovenop een heuvel zag hij een aantal wat oudere mensen buiten zitten, bij een huis wat: Mountain Vieuw, heette. Mooie naam voor een hotel, zo boven op een berg, alleen bleek het een bejaardentehuis te zijn….

Bij een benzinestation gingen we afkoelen, het was inmiddels bijna 40 graden. We kregen gratis limonade, een reclame stunt voor een nieuwe smaak van Dr.Pepper frisdranken…..mooi meegenomen als je zo uitgedroogd ergens binnenkomt…….

Soms is het alsof je zo van je fiets in een vreemde film binnen loopt: de mensen om je heen kijken je aan alsof je van een andere planeet afkomt, zeker als je vertelt dat je van de Virginia-Coast naar de Oregon-Coast fietst, ze beginnen wat schamper te lachen en schudden meewarig hun hoofd. Er zijn ook Amerikanen die je bewonderen en je een save trip toewensen. Bij de meesten is het contact quick en dirty, aardig en snel, maar is de interesse zo weer weg en zijn ze al weer bezig met wat anders.

Ons eindpunt voor vandaag was het city park in Troutville. Mario stopte bij de Town Hall en sprak met een mevrouw die ons verwachtte. Het telefoontje waar wij op een bandje ingesproken hadden dat we kwamen, had dus geholpen….

Het city park is een park middenin het dorp, met basketbal- en tennisvelden, schommels en verschillende soorten glijbanen en klimtoestellen, een volleybalveld en een overdekte plek waar picknicktafels staan en dorps-barbecue-feesten gehouden kunnen worden. Er was ook een waterkraantje en een toiletgebouw.

Het was een hete dag geweest, dus we hebben ons gewassen in de wasbak van het toiletgebouw.

De tent kreeg een plaatsje op het grasveld van het volleybalveld, het enige rechte stukje en natuurlijk weer vlak bij een picknicktafel. Inmiddels was het park vol met allerlei mensen: ouders met kinderen gebruikten de speeltoestellen, er werd door jongelui gebasketbalt, door dames getennist en tot onze grote verwondering werd er door mooie maar vooral minder mooie dames met of zonder radio rondjes gelopen. Gewoon wandelen, niet hardlopen zoals wij zouden doen, maar in een rustig tempo wandelen. Wij hadden hier een goed uitzicht op, want ze kwamen elke keer langs onze tent, op het laatste gingen we maar tellen….. het minste was 2 keer rond en het meeste door en wat jonger echtpaar 10 keer.

Voor het donker werd kregen we nog bezoek van de oppasser van het park, hij vertelde dat hij de mannen-restroom ( wc) dicht deed en voor ons de vrouwen open hield zodat we daar gebruik van konden maken. Verder bleef het park open, in tegenstelling tot wat overal aangeplakt stond (23.00 uur dicht).

Het was een hete dag geweest en het koelde ook niet af ’s nachts. Bovendien hadden we nog een ander probleem: het bleek dat we valk bij een spoorlijn zaten. Middenin de nacht zei Mario: Heb je je niet vergist met het opzetten van de tent, het lijkt wel alsof we vlak naast de treinrails staan. Beide moesten we denken aan een film die we gezien hebben: My cousin Vinnie. Een advocaat zoekt rust om zich voor te bereiden op een zaak, maar nergens vindt hij rust, auto’s, treinen maar ook een uil in het bos houden hem uit zijn slaap.Zo ook wij……..