Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 17 september 2002

Missoulla-Missoulla

We hadden besloten om vandaag nog een dag in Missoulla te blijven. We waren gewoon heel erg moe en hadden veel behoefte aan even een paar dagen niet fietsen. Bovendien regende het pijpenstelen en lagen overal dikke plassen. Niet echt een dag om lekker te fietsen.

Toch vertrokken we bepakt en bezakt om 11 uur naar het hoofdkantoor van Adventure Cycling voor de foto en de registratie. Als het niet geregend had, waren we waarschijnlijk nog , na alle verplichtingen, naar Lolo Hot Springs gereden, maar door het slechte weer besloten we gewoon in Missoula te blijven.

In Head Quaters van Adventure Cycling werd een foto van ons gemaakt voor de wand van alle Trans Am Rijders. Hier hingen alle Trans Am Rijders die bij Adventure Cycling geweest waren. Een hele eer om daar tussen te hangen.

Het was een heel zoekplaatje om de mensen te vinden waar we wel van gehoord hadden op allerlei plaatsen. Er zitten Nederlanders voor jullie hoor, maar die zijn hier vier weken geleden geweest. Dan zochten we weer in de diverse logboeken en kwamen steeds dezelfde namen tegen. Het gaf toch een gevoel van verbondenheid, per slot zijn we allemaal Trans Am Rijders.

Er zijn trouwens ook mensen bij die een stukje van de Trans Am rijden, een soort verkorte uitgave of hem langer maken zoals de Main people, die rijden vanuit huis pakken de Trans Am op en haken in Missoula af, omdat ze richting Glacier gaan, rijden dan naar Seattle, pakken de 101 op en rijden naar San Francisco. Vanuit daar vliegen ze terug naar huis….. Heel wat meer miles dan wij dus……

Een van de medewerkers heeft van ons voor het kantoor een foto gemaakt voor de website……..

Daarna hebben we onze naam in het boek geschreven en werden we op zwart wit foto’s gezet door Greg Siple, de art-director. Wat een eer, maar ook wat een gedoe. We moesten echt achter een wit scherm, in allerlei standen. Alleen met de bepakte fiets, maar ook samen met onze fietsen op een speciale manier tegen elkaar aan. En dan maar smilen! Na afloop vroeg hij wat we met onze Amerikaanse vlaggen zouden gaan doen als we eenmaal in Oregon waren. Mario vertelde dat hij ze in de zee wilde zetten en daar laten. Greg was daar helemaal ontzet door en vroeg wat schoorvoetend of hij een van onze vlaggen mocht hebben. Want die wilde hij inlijsten en met onze foto en namen ophangen. Heel lang geleden, vertelde hij, was er wel een vlag geweest, maar die was op een onverklaarbare manier verdwenen en bovendien was het geen Cross Country vlag. Dus…. Een van onze vlaggen gaat naar Adventure Cycling en een nemen we zelf mee naar huis, maar we dopen ze nog wel in de zee……………!!!!

Na ons bezoek aan Adventure Cycling wilden we een kop koffie gaan drinken en belandden we in een studentikoos cafe, waar ook een internetaansluiting was. Te gek twee vliegen in een klap en een lekkere sterke kop koffie en een snelle computer waar we rustig onze verslagen konden verzenden en onze mail konden ophalen.

Na een heerlijk vers broodje en rustig emailen, hebben we ons verkleed en zijn de stad in gegaan. Het was alleen vreselijk koud en nat. Bovendien waren de winkeltjes meer showkamers dan winkeltjes om in te gaan en wat te kopen. We waren dus snel uitgekeken en koud en nat. De tocht op de fiets heen en terug door de stromende regen naar de Safeway eindigde in een lekker heet bad met een fles wijn en een goed gesprek. Zo,….now we are talking. De italiaan om de hoek had lekkere verse pasta, goed als voorbereiding op een nieuwe fietsdag.