Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Woensdag 18 september 2002

Missoulla- Powell

Miles: 54

Temperatuur: 5 tot 18 graden

Weer: zwaar bewolkt. Later op de dag een waterig zonnetje.

Voordat we vertrokken heeft Mario eerst naar Nederland gebeld om Chris en Annemiek te feliciteren die beide vandaag jarig waren. Bij ons moest de dag nog beginnen, in Nederland was hij alweer bijna voorbij. Bij elke timezone die we passeren moeten we even vooruittellen hoeveel uren verschil er tussen Amerika en Nederland in zitten. Nu zijn het er 8. Dus half 8 in de ochtend bij ons betekent half 4 ‘s middags in Nederland.

Het was koud toen we vertrokken. Missoulla ligt in een dal tegen een bergwand aangeplakt en om weer op de route te komen moesten we eerst 13 miles terug naar Lolo. Dat was wat minder, maar niet te vermijden. Dus…. Opnieuw over de met stukken glas bezaaide sholder en de drukke autoweg naar de afslag in Lolo. Het was erg bewolkt en bij het benzinestation werden we nog eens gewaarschuwd voor zware regen. Heerlijk opwekkend. We zouden wel zien.

Eerst de Lolopas, een langzame lange klim. Langs een riviertje in een dal wat mij het meest aan Canada deed denken met hoge groene dennenbomen. Bij elke bocht keken we uit naar Ken, onze candid-camera. Om te smilen zodra we zijn camera zagen. Maar niets….. hadden we het dan verkeerd gehad???

Bovenop de Lolopas kwamen we in Idaho, alweer een staat Het was er zo koud, dat we alles aangedaan hebben wat we bij ons hadden. Tot onze ergernis moesten we 5 minuten wachten voor een wegopstopping. We mochten niet achter de auto’s aan rijden. Doordat er geen sholder was en bovendien erg gevaarlijk, moesten we achter een road-car met zwaailichten naar beneden rijden. Mario ging zo hard dat hij de bumpen in de weg niet op tijd zag. Hij ving het gelukkig goed op. Onze fietsen en tassen werden smerig door de bagger en we kwamen veilig, maar koud en verkleumd beneden.

Daar spraken we de groep Amerikanen nog eens, die naderhand niet een vader en moeder bleken te zijn, maar een docent met zijn vrouw en een aantal schoolkinderen.

Zij reden niet de Trans Am, maar de Lewis en Clark trail. Mario vond de vrouw erg aardig en de man bleek volgens hem ook wel mee te vallen. Hij vertelde ons dat we mazzel hadden dat de Lolopas niet gesloten was en dat hij door zijn studie van Lewis en Clark wist, dat er in 1802 een halve meter sneeuw lag. Verder vertelde hij dat ook zij op de film gezet zouden worden en dat Ken ons zocht voor opnames. Hij moest aan ons doorgeven dat Ken verderop langs de kant van de weg zou staan te wachten.

Dus met een opgewekt gezicht vervolgden wij onze weg.En inderdaad na een paar miles zag je een auto staan en daar stond Ken. Het was te koud om echt erg opgewekt te zijn, maar het lukte redelijk.Gelukkig waren we bijna bij de eindbestemming van onze dag. Midden in het bos was een klein dorpje waar wat mensen een houten huisje met houtkachel of een mobile-home hadden. Daar mochten we onze tent neerzetten en douchen in een klein douchehokje met wc.

We hebben in de lodge gegeten die erg deed denken aan een ski-lodge. Openhaard en houtentafels en stoelen. Het was in ieder geval lekker warm. Enigszins opgewarmd vertrokken we naar onze tent, waar we zelfs onze mutsen opgezet hebben om warm te blijven. Vooral tegen 5 uur was het zo koud dat we met moeite warm konden worden.

Het bleek ook –12 geweest te zijn. Niet verwonderlijk dus……..