Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Maandag 19 augustus 2002

Larned tot Ness City

Miles: 67

Temperatuur: We begonnen met 21 graden, na een half uur was het 18 en het bleef de rest van de dag 18 graden, bewolkt, erg mistig .

De wind was schuin achter, een heel stuk flink tegen en daarna weer schuin achter

Omdat het gisteren erg warm was, hadden we ons voorbereid op een hete lange dag. Dat betekent: ijsklontjes in de bidon in plaats van koffie. Achteraf bekeken was dat niet zo slim, want het bleek een koele dag te worden.

We zaten 6 miles van Ford Larned af, waar we rond half 8 langs kwamen. Nog niet open maar, toch even bekijken. Het was inderdaad bijzonder, leuk om te zien hoe het Ford er vroeger uit zag en de soldaten de Santa Fre Trail bewaakten.

Toen weer op weg “ straight on” Gelukkig hadden we de wind schuin achter en ging het echt lekker. De velden werden steeds bruiner en leger. Je zag nog maar weinig maisvelden en de velden met zonnebloemen waar we naar op zoek waren, hebben we niet kunnen ontdekken. Als we ze zagen waren ze verbrand en stonden zielig om zich heen te kijken.

Mario had nog steeds last van zijn buik en had slecht geslapen. Hij viel op een gegeven moment zelfs op zijn fiets in slaap en schrok dan weer wakker omdat een vrachtwagen hem inhaalde ( wat een klap veroorzaakt) of omdat ik wat tegen hem zei.

Zelf zei hij : Wat is het landschap toch slaapverwekkend!!!

De hele dag hebben we hele stukken alleen maar lege velden gezien, soms een boom soms wat koeien. En rechte wegen met zo nu en dan een kruispunt, waar dan wat te doen was. Soms staat er op z’on kruispunt een Mill, soms is er een sloperij of een verkooppunt van landbouwwagens of er is een andere highway. Maar Mills staan ook gewoon langs de kant van de weg als een soort baken in een leeg landschap.

Op ons eerste echte kruispunt was een benzinestation met koffie en restrooms. Erg handig want langs de weg plassen op zulke vlakke en lege wegen is soms wat lastig.

Na twee koppen koffie vertrokken we weer op de andere lange rechte weg. Er waren geen sholders, wat betekende dat we op de autoweg reden.

We werden ingehaald door oversized loaded trucks met huizenvervoer. Deze huizen zijn zo breed dat ze de hele weg nodig hebben. Wat simpelweg betekent dat je in de berm moet gaan staan wil je niet geplet worden door een huis wat voorbij rijdt. Wat ook weer lastig is omdat langs de kant van de weg tumble weed groeit. Dus… we kropen zo dicht mogelijk langs de kant van de weg en als het kon gingen we ergens staan waar een uitrit voor een huis of een mill was. De meeste vrachtwagen-chauffeurs waren aardig en reden zo ver mogelijk om ons heen.

Als je lang op rechte wegen rijdt zonder dat er veel bijzonders te zien is, ga je soms dingen zien die er niet zijn. Wij noemen het De Kansas Ziekte. Ik zag op een gegeven moment een man op een ploeg zitten. Alleen ging hij zo eigenaardig heen en weer. Zat hij te werken, maar wat deed hij dan?? En de meeste Amerikanen zijn lazy,zo wordt ons regelmatig door Amerikanen verteld, dus ik kon het mij haast niet voorstellen zo midden op de dag. Inderdaad toen we dichter bij kwamen bleek het niet een man maar een pop te zijn.

Wakker geworden reed ik verder. Toen ik verderop iets in de berm zag liggen, zei ik tegen Mario: Kijk eens weer een gekke brievenbus, die ga ik fotograferen voor mijn verzameling. Tja, toen ik stilstond en mijn fototoestel pakte om de liggende man te fotograferen, bewoog hij zich. Voor de tweede keer had ik mij vergist. Een idiote gewaarwording. Het was waarschijnlijk een lifter.

Een groot deel van de middag hebben we evenwijdig aan een spoorlijn gereden. Een die naar ons idee niet veel gebruikt werd. We hebben de hele dag geen trein gezien en de spoorwegovergangen zagen er niet verzorgd uit. Het was zo’n spoorlijn die je in de film Paris Texas tegenkomt. De hoofdrolspeler van die film is op zoek naar iets, waarschijnlijk liefde geborgenheid. Hij vindt het niet, vindt wel zijn zoon, zijn ex maar vindt nergens datgene wat hij zoekt. De film eindigt terwijl hij eenzaam over de spoorlijn verder loop het oneindige in. Die film is absoluut hier opgenomen…………!

Ergens op deze lange rechte wegen kwamen we Eastbounders tegen, die de wegen zo saai vonden dat ze tijdens het fietsen naar gesproken boeken luisterden. Maar zeiden ze tegen ons: Dat helpt ook echt niet tegen de saaiheid en verveling. Pas maar op dat je niet van je fiets afvalt……

Ons eindpunt van deze dag was Ness City. Een dorp met een Mill gebouwd aan de vier wegen van een kruising. Veel meer dan vier wegen en een paar kleine wegen daarom heen is er niet. Wat we wel zagen, was een oude school van 1800 met een waterput ervoor. Een historical marker. Als je naar binnen keek, zag je midden in het lokaal een grote kachel met daar omheen schoolbankjes, een klein schoolbord en dat was het. Ook de gebouwen van het stadje zijn alsof je in een cowboyfilm meespeelt.

Naar ons gevoel kunnen er zo indianen aankomen en de cowboys van de daken af hun geweren op ons richten. Of heb ik nu alweer last van de Kansas ziekte?