Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zaterdag 20 juli 2002

Campground Rural Retreat tot La Place Hostel in Damascus

50 miles

Veel tegenwind, Bewolkt, regen, later op de dag weer wat zon

Temperatuur: 17 graden , rond 14.00 uur 21 graden, aan het eind van de dag weer 31 graden

Vuurvliegje rijdt voor!!

Het was koud vandaag, echt een dag waarop je niet weet wat je aan moet doen. Alleen je fietsshirt is eigenlijk te koud, zeker als je de berg afgaat. Maar als je de berg opklimt is het wel weer voldoende. Gele fietsjasje aan, gele fietsjasje uit…Dus we zijn veel gestopt, hebben vaak weer wat anders aangetrokken en realiseerden ons dat we toch al snel gewend zijn aan de zomerse hoge temperaturen in Virginia.

Volgens het boek van Donna zou het een makkelijke dag worden, maar wij waren dat uiteindelijk niet met haar eens. De ochtend bestond voornamelijk uit een lange klim op een drukke autoweg waar de truckers met een sneltreinvaart langs je reden en je regelmatig in de berm drukten. Gelukkig waren er ook vriendelijke automobilisten die wel achter je aanbleven rijden en dan als ze je inhaalden als aanmoediging hun hand of hun duim opstaken….

Na deze lange klim en een aantal regenbuien, zagen we een restaurant waar we koffie en een echt Amerikaans ontbijt namen. Je kunt hier tot laat in de ochtend een ontbijt bestellen. Heerlijke koffie die ze regelmatig bijschenken, een refill voor dezelfde prijs. En ook nog een thermoskan met koffie mee voor de reis. Mario had honger, hij nam het ontbijt voor the hungry man: eieren, spek, brood met een vreemde saus eroverheen….Amerikanen kunnen eten, ze schrokken de hele dag door van alles en nog wat naar binnen, ze kijken altijd verbaasd naar wat wij bestellen ( 1 sandwich voor 2 mensen, een medium pizza voor twee en dan heb je nog teveel en neem je de rest mee in een doggie-bag)

Na ons verlate ontbijt zijn we een lange weg ingereden die door een soort park liep. Op een gegeven moment zag je overal paardenwagens langs de kant van de weg staan. Er waren trails voor hikers, maar ook trails voor paarden. Door het bos zag je paarden lopen, echt zoals wij dat in Nederland op western films zien……. Natuurlijk met cowboys en cowgirls met schitterende cowboyhoeden op…Middenin het bos reden we langs een camping voor paarden. Een soort mobile-home of r.v.camping maar dan ook extra ruimte voor het mobile-home van de paarden. Hele gezinnen cowboys en cowgirls zitten daar inclusief de barbeques voor het eten.De paarden staan gezellig naast elkaar vast aan touwen waar ze ook kunnen eten, als ze klaar zijn van hun rit door de bossen. Een belevenis om te zien, je waant je even in het Wilde Westen.

Boven op de top van de berg kruisten wij ook het Apalachen hike-trail: een van de langste voetpaden ter wereld lopend van Canada naar Florida. De afdaling was echt kicken, langs de rivier door de bossen en met van die bochten waar je lekker door kunt rijden, dus niet af hoeft te remmen. We belandden uiteindelijk in Damascus, een leuke plaats waar blijkbaar veel hikers en bikers komen. We hadden in al die weken nog nooit zoveel fietsers bij elkaar gezien. Het bleek dat er allerlei verschillende fietsroutes voor moutainbikers uitgezet waren. Hele gezinnen reden op gehuurde fietsen met helmen op (die niet pasten) rond en in de stad. Doordat er zoveel toeristen waren, was er ook een outdoorzaak, waar wij burning-pasta voor de benzinebrander konden kopen.

Toen op zoek naar onze slaapplek.La Place een hostel van de methodistische kerk. Volgens het boek van Donna kon je daar in bunk beds slapen( dat konden alleen maar stapelbedden zijn) of buiten je tent naast het hostel opzetten. Wij kozen voor de laatste oplossing. Er was een douche, keuken, en een wc. De stapelbedden waren houten kooien waar je een matras in moest leggen anders sliep je wel erg hard. Er lagen nog wat opblaasmatrasjes die je tijdens een zonvakantie gebruikt om in de zee mee te dobberen. Leek ons niet echt en gezellig vooruitzicht, we waren blij met onze eigen tent en lekkere matrasjes.

Teond de tent stond hebben we onze stinkende kleding naar een coin-landromat gebracht.Een goede voorziening in Amerika. Je gooit je was in de wasmachine, daarna in de droger en je kunt het de volgende dag weer schoon aan. In bijna elke redelijk grote stad kom je zo’n wasserette tegen…

Daarna hebben we wat gegeten (1 lasagne met z’n tweeen) en kennisgemaakt met een japanse hiker die wel in een bunk-bed ging slapen. Valk vvordat we gingen slapen kwam nog een andere hiker binnen, maar deze had geen rugzak bij zich, alleen een slaapzak en een handdoek. Het hostel was in principe alleen bedoeld voor hikers en bikers van het nationale trail ( De Trans Am) of twee andere trails, dus niet zo maar voor iedereen die daar zin in heeft en ook gewoon in een motel terecht kan.

Ook deze nacht was niet echt rustig, deze keer waren het de blaffende honden van de huizen in de buurt die ons uit onze slaap hielden. Mario was op een gegeven moment zo ten einde raad dat hij met de oordopjes van zijn radio aan probeerde te gaan slapen. Het hielp niet, dan de dazer maar!!! We hebben nog een poosje op lekkere stoelen buiten in de “ kou” gezeten en naar de vuurvliegjes gekeken, die zo rond half 10 overal om je heen te zien zijn. Gelukkig hielden de blaffende honden uiteindelijk op en konden we toch nog redelijk rustig, maar wel erg benauwd gaan slapen.