Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Woensdag 21 augustus 2002

Scott City tot Tribune

Miles: 48

Temperatuur: 38 graden, we begonnen met 24 graden

Weer: Big storm, pal tegen, daarna een poos achter en toen weer zij tegen en op het laatst weer pal tegen.

Mario had gisteravond, terwijl ik de verslagen zat te maken, tot laat in de avond bier zitten drinken met twee Amerikanen. Hij is daardoor veel wijzer geworden over de Amerikaanse samenleving en zij meer over Europa. Wij weten nu wat Jake brakes zijn en zij dat in Nederland bigami verboden is. Over een ding waren ze het met elkaar eens: zowel in Amerika als in Nederland runnen wimmen the show.

Toen ik na mijn verslagen er nog even bij kwam zitten, vond ik een paar dingen van de discussie de moeite waard om te vermelden. De Amerikanen vinden zichzelf lazy en used to luxury, bovendien vinden zij alles replaceabel. Zelfs vrouwen…….!!!

En mijn indruk dat Amerikanen niet in hun huizen waren, werd bevestigd. Mannen en vrouwen werken hier hele dagen en de kinderen zijn naar school of naar een opvangadres. Zij zijn dus gewoon nooit thuis. Vandaar dat er geen leven te zien is.

Door deze late uitspatting gingen we laat naar bed en werden dus ook later dan anders wakker. Mario ging om half 7, in tegenstelling tot half 6 of 5 uur zoals gewoonlijk, naar het benzinestation om koffie te halen. Maar het waaide zo vreselijk en er lagen verschrikkelijk veel afgewaaide takken op de weg, dat hij terugkwam en zei: We gaan weer terug naar bed, want tegen deze wind in kunnen we echt niet rijden. Na een kop koffie en nog eens goed naar buiten gekeken te hebben , besloten we toch maar in te pakken en weg te gaan. We zouden wel zien wat deze dag ons zou brengen.

Wonder boven wonder stopte de wind, toen we een paar miles buiten Scott City waren en reden we in een haast stil landschap miles achter elkaar op een lange rechte weg. We durfden haast niet met elkaar over de wind te praten, stel je voor dat hij het zou horen en weer zou gaan waaien…..

Na een uur was de pret voorbij en begon de wind te draaien. We kregen hem schuin zij tegen. Hard werken, maar het was nog niet zo warm en er waren wat wolken. De klappen van de vrachtwagens waren het ergste, omdat je elke keer flink bij moest sturen om niet in de berm terecht te komen of om te vallen.

Half 11 reden we Leoti binnen, het enige dorp dat we tegen zouden komen. Verder zou er niets zijn. Dus koffie en ijsklontjes…..

Mario zag op onze zoektocht naar een restaurant kinderen van een elementry school buiten spelen. Zij hadden pauze. Er op af….. de hele reis al wou hij een school in om deze van binnen te kunnen zien. De onderwijskundige in hem kwam naar boven…

Op de juffrouw af, die ons doorverwees naar de hoofdingang, waar we ontvangen werden door twee receptionisten die via een omroepinstallatie de directeur op riepen.

Deze kwam uit zijn kamertje en begroette ons. Natuurlijk kregen wij toestemming om een klas van binnen te zien. De juffrouw ontving ons erg vriendelijk en vertelde dat wij van over the ocean kwamen. Mario heeft iets over ons verteld en het websiteadres op het bord achtergelaten. De klas was erg netjes ingericht met veel mooie materialen. Er waren 6 computers met internetaansluiting en een eigen emailadres. Om te kwijlen….. Ik heb snel geteld maar er zaten niet meer dan 20 kinderen in de klas met een juf en een onderwijsassistent. Er werd wel klassikaal lessgegeven en ik moet zeggen de kinderen waren erg beleefd en netjes. Een jongen steelde Mario’s hart door ons een happy trail te wensen toen we weggingen.

Bij de uitgang kwam een juffrouw die al 40 jaar op die school werkte op ons af en vroeg of het goed was dat haar dochter een artikeltje over ons in de plaatselijke krant mocht schrijven. Leuk hoor, niet alleen in het Dagblad van Almere ( waar al twee artikelen in gestaan hebben) staat iets over ons, maar ook in een Amerikaanse krant. We hopen dat we het artikel via de email toegezonden krijgen.

Na de koffie en een sandwich verder. De wind was aangewakkerd en de zon scheen fel. Het was inmiddels alweer 38 graden en flink warm. Bovendien was er in dit droge stuk van Oost Kansas echt geen plaats om te schuilen.

Bij een Mill zijn we gestopt en hebben we even in de schaduw van een schuur gezeten. Opeens hoorden we een schreeuw. Bovenop de mill stond een man die ons wat onverstaanbaars toeschreeuwde, daarna verscheen hij nogmaals maar nu met een fototoestel. Van bovenaf maakte hij een foto van ons, weard hoor…

Weer de zon in en verder. Inmiddels reden we weer naast een spoorlijn, alleen deze werd in tegenstelling tot die van een paar dagen geleden wel gebruikt. Een gerommel, getoeterd en een locomotief met een aantal wagons reed ons tegemoet. De machinist trok nog eens vrolijk aan zijn toeter toen hij ons zag staan en stak zijn hand uit het open raam. We dachten echt, nog even en hij stopt de trein om een praatje te komen maken… Gelukkig reed hij door….

Redelijk op tijd kwamen we in Tribune aan, wat mede kwam omdat we de tweede keer op onze reis een timezone van een uur tegengekomen waren. De klok moest weer een uur vooruit, het verschil met Nederland is nu 8 uur.

Omdat we lekker vroeg waren hebben we eerst geslapen en zijn daarna het dorp ingegaan om boodschappen te doen en naar het stadsmuseum te gaan. Het museum was alleen gesloten. Mario is voor geen gat te vangen, dus hij stapte het kantoor van de sherrif binnen waar de secretaresse van de sherrif opdracht kreeg alle vrijwilligers op te bellen totdat er een gevonden was die ons kon helpen. Het duurde 10 minuten, toen was er een mevrouw bereid haar koele huis in de steek te laten en het museum voor ons open te doen. Het was een prachtig oud gebouw met drie verdiepingen en een kelder. Op elke verdieping was wel wat te zien, van een compleet ingerichte oude keuken tot een klaslokaal, of een kamer met verzamelingen knikkers en de oude kappersstoel. Beneden in de kelder was de gevangenis nog te zien en op de zolder het gerechtshof, wat ook voor feesten en partijen gebruikt werd. Geduldig sjokte de mevrouw voor ons uit en bij elke kamer kregen wij een uitvoerig verhaal te horen.

Al met al duurde het veel langer dan we wilden en het was erg warm in het museum. Nu begrepen we waarom er niet zo graag iemand een koele ruimte wilde vervangen voor het warme maar wel interessante museum.

De oorlogsveteranen waar we vanavond bij gegeten hebben, vertelden ons dat we nu in de mountain-time leven Een uur later dan gisteren, we naderen dus echt de Rockys.. Op zich was dat eten ook al weer een film waard, de aankleding van het zaaltje, met kerstversiering, maar ook al de mensen die er zaten. En natuurlijk al de medailles van de veteranen die hier elke avond bij elkaar komen om te eten en herinneringen op te halen..Bijzonder, dat wij daar bij mochten eten.

Nu weer naar bed, want morgen wordt het erg warm en we moeten volgens Donna 65 miles rijden. Dus….. slapen…..en vroeg weer op…!