Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Donderdag 22 augustus 2002

Tribune naar Eads

Miles: 58

Temperatuur: We begonnen met 24, daalde naar 19, eindigde op 38 graden

Wind: Zij voor en pal tegen.

Het was om half 6 mountaintijd (half 7 in de tijdzone van gisteren) nog flink donker. De luchten waren schitterend om naar te kijken en het was een lekkere temperatuur om te gaan fietsen. De wind was niet hard en we hadden hem meteen zij voor. Het was nog 15 miles naar de staatsgrens met Colorado De weg was recht en lang. De luchten en de uitzichten waren schitterend. Omdat het nog zo vroeg was hadden we de zon in onze rug.

Tegen 10 uur wordt het licht zo schel dat je absoluut een zonnebril op moet doen. Voor die tijd worden de foto’s nog mooi, na die tijd lijkt het wel alsof ze allemaal overbelicht zijn. Wat het in feite ook is, het licht is echt zo fel.

Bij de grens van Colorado hebben we een foto gemaakt van het bord op de staatsgrens en realiseerden wij ons dat we halverwege onze reis zaten. We zijn ook halverwege onze zevende week, dus als we zo door gaan halen we het!!!!!

De weg was lang, recht en stil. Goed om naast elkaar te rijden en het over van alles en nog wat te hebben. We hadden het net over dat we al dagen geen Eastbounders gezien hadden of aan de horizon verscheen een stipje. Verder fietsend bleek het inderdaad een stilstaande fietser te zijn. Twee engelsen die al 2 en een half jaar onderweg waren en nu naar huis teruggetrokken werden. Ze zagen er uitgeleefd en absoluut niet vitaal uit. Ze hadden het duidelijk gehad. Hij was 54 maar zag eruit als 84. Geen reclame voor de wereldfietser…… Toen Mario vroeg of ik twee jaar met hem de wereld rond wilde fietsen, zei ik ook zonder na te denken.NEE

De eastbounders die we vijf minuten daarna tegenkwamen hadden wel wat vitaals. Ze vertelden over de garage een paar miles verderop, waar je een koude cola kon drinken en op de foto moest voor het fotoalbum van de garagehouder. Naar toe natuurlijk!!

Het bleek onze enige stop van de hele dag te zijn. Na deze stop was er niets meer, geen schaduw, geen bomen, geen huizen, geen kerkjes gewoon helemaal niets. Alleen maar vetplanten, cactussen en lege dorre uitgedroogde velden met zelfs aan de horizon niets. Zelfs geen mill. We konden niets anders doen dan doorrijden en zo nu en dan even naast de fiets stoppen om wat te drinken en dan gauw weer verder.

Eads is een vervallen haast vooroorlogs stadje, waar de grocery eruit ziet alsof je in een derde wereldland bent. Veel huizen zijn kapot, vervallen of staan te koop. Het begint een beetje op een ghost-town te lijken.

Inmiddels is er om ons heen overal inktzwarte lucht en hebben we net staan kijk en naar een lichtshow waar je u tegen zegt. Niet 1 lichtflits, maar te veel om te tellen.

Angstaanjagend donker is het en de wind begon zo hard te waaien, dat we blij waren dat we in een motel zaten en veilig naar ons bed konden gaan. Want ondanks dat we een redelijk stormvast tentje hebben, had hij het met deze windkracht niet gehouden.