Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Maandag 22 juli 2002

Rosedale Motel Oak Inn tot Breaks Interstates Park ( Virginia)

46 miles

Temperatuur : 28 graden

We stonden rond 7 uur op, Mario heeft koffie en heel erg zoete chocolade donuts bij het benzinestation gehaald. Nooit gedacht dat we dat heerlijk zouden vinden……….

Nadat we bijna alles ingepakt hadden kwamen de eigenaars ( hij rond 77 en zij rond 75) ons nog een kop koffie for the route brengen. Erg lief, speciaal voor ons vroeg opgestaan terwijl ze eigenlijk het motel niet meer wilden, alles was brook down…..

Mario had gisteravond nog flink aan zijn fiets gesleuteld en zijn ketting schoongemaakt ( ja, ja Ton Overdevest..) dus we begonnen met goede moed aan een nieuwe dag.

We gingen de highway 80 op met veel druk verkeer achter ons aan, opnieuw verder the mountains in. Het is echt een kwestie van de bergen op stampen en genieten van de momenten dat het lekker ontspannen naar beneden gaat. Als je niet gewend bent om in de bergen te fietsen, weet je nauwelijks hoe het voelt….. en het is moeilijk uit te leggen, hooguit zoiets van:van je heel erg inspannen,....ontspannen…..inspannen…ontspannen………

De bergen hadden wat weg van de Jura, hoog, groen, maar minder open, veel hoge en dichte bossen. Het voordeel wat we vandaag hadden was dat we redelijk veel schaduw hadden, waardoor het een graadje minder zwaar was om te klimmen…………………

Maar ik ( Liselot) had erg veel last van benauwdheid, het leek wel alsof er niet tot nauwelijks zuurst of in de lucht zat… mijn longen hadden het dus heel erg zwaar.. Toen we in een benzinestation genoten van een lekkere sandwich, een kop koffie en een krant, zagen we dat Amstrong het erg goed doet met de Tour de France ( tot groot genoegen van alle Amerikanen) en dat the airconditions erg poor waren( Wij begrepen op dat moment dat er weinig zuurstof in de lucht zat…

Allebei waren we her er mee eens, we konden niet echt lekker ademhalene, wat erg lastig is als je de berg opgaat. Opnieuw verder…. Tijdens een afdaling zag ik een schildpad en schreeuwde naar Mario die voor mij reed, dat ik zou stoppen om de schildpad te redden. Maar: ten eerste hoorde Mario mij niet meteen, ten tweede waren mijn remmen niet meer up to date, het duurde een paar meter voordat ik stilstond en bovendein zat er een auto valk achter mij aan… dus……..

Ik stond uiteindelijk stil,had contact met Mario, hoorde achter mij een auto rijden en hoorde tegelijkertijd een ontzettende SPLASH……. Weg schildpad… te laat……… Ik keek om en riep: Het heeft geen zin meer, te laat en stak tegelijkertijd mijn handen wanhopig omhoog..! De bestuurder van de auto stapte uit en zei: I pumped over the little turttel, I heard him crying…….maar intussen liet zij hem midden op de straat liggen zonder zich om de SPLASH en the little turttel te bekommeren……. Teleurgesteld reden we verder, we hadden het niet kunnen voorkomen, maar het was toch schokking……

Vlak voor Haysi kwamen we twe Eastbounders tegen, leuk om te zien dat wij niet de enige gekken in de wereld zijn die zo iets idioots doen. Alleen zij hadden het al bijna gehad en wij moesten nog een heel eind… maar ach.. Zoals het hoort ( de onuitgesproken wet..) we stopten stelden onszelf voor en wisselden informatie uit. Zij kregen ons kaartje ( wat wij weer van the Cookie Lady hadden gehad over een slaapadres in Christianburg) en wij kregn informatie over de winden in Kansas.

Er zijn daar veel struiken met doornen en die waaien over de weg, wat weer betekent dat je regelmatig kans hebt op lekke banden..dus extra voorzorgmaatregelen………..

Daarna Haysi in en een bibliotheek opgezocht. Net toen Mario de mail van Kees Terlouw opende en las dat het slecht weer in Virginia was, stopte de lichten, werd het donker en hoorden wij een onzettende knal….. ONWEER.. Kees het klopte dus, alleen jij wist het eerder dan wij…

Door het onweer zaten we langer in de bibliotheek dan we hadden gewild…maar alle dingen hebben een goede kant. Hierdoor raakte Mario in contact met een mevrouw van de bibliotheek die hem hielp om een nieuw boek uit te zoeken. Er waren afgeschreven boeken voor een minimale prijs… Mario mocht hem zelfs zonder charge meenemen….

Toen met de boodschappen in onze fietstassen ( want de grocery in Haysi is de laatste mogelijkheid om boodschappen te doen voor het Park) gingen wij op weg naar het park. Opnieuw bergen op, Donna had het maar over 1 top off the hill, maar het is niet waar er zij er echt veel meer……… Dus wij baalden…. En waren gewoon moe…. Maar wat moet je .. door dus…

Eenmaal in het Park dachten we dat we er waren, maar ook het park bestaat uit heuvels en dalen, dus….. opnieuw klimmen. Uiteindelijk bij een parkwachter die ons een mooi (????) plaatsje toewees… nee dus..We kregen een rotplekje……schuin, nat en gravel… Voelde gewoon niet goed, op zoek naar wat anders….

Mario vond een plekje op de berg, redelijk recht, en uitzicht op andere kampeerders we hadden dus niet het gevoel dat we er niet meer mochten zijn, wel dus….

Douchen in een vieze maar ondanks dat toch lekkere douche, ik kwam eruit met druipende haren en werd verrast door een mevrouw die mij vertelde dat ik uit moest kijken voor giftige slangen. Die nacht hadden ze er een vermoord inde mannen wc…

Eenmaal uit de douche en op weg naar de tent, werd ik verrast door een meisje die mij vertelde dat ik een te coole jurk aan had…… Lekker gegeten, Mario kookt toch het beste: blikje bonen, paprika, tomaat, een pond spek en worstjes…..Tja Amerika heeft niet veel anders… Toen in het donker afwassen en fikkie stoken, alleen de wind stond verkeerd en de vonken kwamen in de tent.. dus toch maar snel uitgedaan….