Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Vrijdag 23 augustus 2002

Eads tot Ordway

Miles: 62

Temperatuur: We begonnen met 17 graden en eindigden met 42 graden in de zon, Toen we weer gingen fietsen daalde de temperatuur tot 39 graden

Weer: bewolkt

Wind: Harde tegenwind, later iets draaiend naar zijwind.

Om 4.30 uur ging de wekker en begonnen onze dagelijkse ochtend activiteiten. Het was nog pikdonker buiten en als je naar buiten keek dacht je echt: Fietsen???, Jakkie, nee hoor, ik kruip er nog lekker even in.!!! Maar met de voorspelde hitte van deze dag, het aantal miles te gaan en het feit dat het een lange, droge, dorre weg zou zijn zonder schaduw en verfrissingsmomenten , gingen we toch maar opgewekt verder met inpakken van onze tassen. Het ontbijt bij de buurvrouw ( eieren met spek, toast en geraspte aardappels) kreeg ik nauwelijks door mijn keel. Gauw maar in een plastic zakje gestopt voor onderweg.

Om kwart voor 6 reden we bij een opkomende zon weg. Ondanks de heftige storm en de onweersbuien van de vorige avond had het niet geregend. Erg jammer voor het verdorde gras, wat de laatste drie jaar geen regenwater meer gehad had.

Het boekje van Donna voorspelde voor vandaag de eenzaamste weg van de hele reis door Amerika. Dus we waren voorbereid. Mario begon, tegen de opkomende slaperigheid, al braaf de voorbijgaande en passerende trucks en auto’s te tellen. Na de tiende auto hield hij daar maar snel mee op. Het bleek toch wel wat drukker te zijn dan Donna in haar boek gezegd had.

Ik had niet verwacht dat de velden nog leger zouden kunnen worden, dan de velden die we gisteren hadden gezien. Maar het was wel zo. Op een gegeven moment hadden we echt het gevoel dat we door een woestijn reden. Als je om je heen keek, was tot aan de horizon nergens iets van leven te zien. Alleen maar zand, tumble weed, en verdorde cactussen. Zelfs de vogels waren summier, grote zwarte kraaien en eagles vlogen rond. Er was alleen voor hen ook weinig eten te vinden.

Nadat we opgeschrikt waren door een laag overvliegende oude B22 bommenwerper (volgens Mario) keken we in de verwilderde blik van een groot hert. Die ook wreed uit zijn slaap gehaald was door het geluid van het vliegtuig en nu weer op zoek was naar een nieuw ander veilig onderkomen.

Net bekomen van de opwinding reden we weer verder en werden ingehaald door een toeterende auto die voor ons langs de kant van de weg stopte. Het was Bob. Gisteravond toen we naar het onweer stonden te kijken, maakte Bob een praatje met ons en vertelde van zijn werk. Hij was met pensioen, 58 jaar, maar daarna al 4 jaar verzekeringsagent en hij zat ook in de Bussines. Hij verkocht hele goede producten, waar je absoluut fitter van werd. Ja, ja, Huub en Trudy je zult het niet geloven, maar Bob zat in de Welness-producten. En niet zomaar een distributer-tje, maar een echte regent!!! Hij had ons op de fiets herkend en wilde nog even afscheid van ons nemen en een goede reis wensen. Daarom was hij gestopt. Dat kwam goed uit want we hadden op dat moment weinig water, waarop Bob natuurlijk zijn ijswater aan ons gaf om onze bidons mee te kunnen vullen. Toen hij ook nog vroeg of ik vanochtend mijn producten geslikt had, vertelde ik dat ze op waren omdat we natuurlijk maar een beperkte hoeveelheid in onze fietstassen mee konden nemen. En ja hoor, Bob dook in zijn auto en haalde ergens nog een paar zakjes tevoorschijn, die we in de woestijn van Colorado van hem kregen. Wat een ondenkbare film !!

Na deze opwinding fietsten we weer braaf achter elkaar verder tegen de inmiddels flink aangewakkerde storm in. Zand woei in onze ogen, neus en mond en de zon stond inmiddels al weer flink op onze camelbags te branden.

Sugar City was een gohst-town geworden waar alles dicht was, behalve een obscure kroeg waar je een pilsje kon krijgen. Gelukkig stond er nog een cola-apparaat buiten, wat na enkele vergeefse pogingen toch een koude cola uitspuugde. Heerlijk……

De laatste miles naar Ordway waren zwaar en heet. Bovendien reden de trucks soms rakelings langs ons, waardoor we moeite moesten doen om niet in de berm terecht te komen.

Hotel Ordway is een plaats waar veel Coast-to-coast-bikers een nacht overblijven. Zo ook wij. Er wordt echter wel van je verwacht dat je een praatje met Linda maakt, haar verhalen aanhoort en in haar logboek schrijft.

Na een lekkere douche en een bijkom slaapje, op zoek naar de bibliotheek om de laatste verslagen voor het weekend nog te verzenden. De lezers willen graag een beetje bijblijven. Gelukkig bleef de mevrouw van de bibliotheek speciaal voor ons wachten tot dat we klaar waren. Heel erg aardig, ze nam zelfs nog de tijd om onze website en onze foto’s nog even te bekijken.

Elke keer als je achter een computer duikt, is het weer spannend om te zien, welke mail je hebt en wat voor berichten er van het thuisfront komen. Even lijkt Nederland dan heel dichtbij…….

Om bij te komen van de nieuwtjes, zijn we een kroeg ingedoken en hebben daarna wat gegeten bij een plaatselijk cafe. Daarna nog de reis van morgen voorbereiden en dan weer slapen, want morgen moeten we weer vroeg op, the trail goes on!!!!!!