Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 23 juli 2002

Brezaks Interstate Park naar Gateaway Motel ( Breaks)

Miles:

Temperatuur:

Zon, benauwd, ONWEEER

Vannacht begon Mario te spoken, last van allerlei lichamelijke klachten. Het was erg benauwd en we hebben een fijn maar klein tentje….. Buiten zitten in de koelte is dan een verademing…….. Besloten dat we even wat rustiger aan zouden doen en niet om 5 uur op zouden staan, maar lekker uit zouden slapen. Rust is een wapen, weten wij inmiddels….

Met een aspirientje ging het wel weer en werden we rond 8 uur wakker.

Lekker koffie gedronken, een bosbessen-bagel met cream-cheese gegeten en langzaam aan eens opgepakt… Daarna lekker naar het zwembad en heerlijk gezwommen. Alleen het begon ineens onverwachts te regenen. Gek hoor het ene moment zit je in de zon het andere moment twijfel je over je regenjas pakken of niet want dan hoost het echt…

Toch maar opgepakt en op weg naar een motel in Kentucky. De berg af en Kentucky in. Een gekke stad Elkhorn City in. Als je een ander staat binnenkomt, moet je wennen aan de andere wetten en manieren. Dus goed opletten wat de gewoontes zijn, in het boek van Donna hadden we al gelezen van de staart honden en het verkeer.

Dus.. we zagen en zien er ook wat tegen op….……

Een cafe in, om bij te komen, altijd als we het niet weten nemen we even een moment van rust om na te denken…..

We gingen eerst op zoek naar een post kantoor om dingen naar huis of naar Sarah te versturen, daarna naar een public libary om onze mail op te halen, daarna naar een crocery om eten en drinken in te kopen ( het was inmiddels 4 uur)

Naar aanleiding van een dringende oproep van Rachel ( we dachten dat onze kat dood was) die in ons huis woont tijdelijk, gingen we het avontuur met bellen naar Nederland aan. Het lukte, het viel mee, de kat was nog niet dood en we hebben meteen nog wat meer mensen gebeld. Leuk om aan een drukke straatweg met grote vrachtwagens die langs je heen rijden te bellen met Nederland terwijl er een dreigend onweer boven je hoofd losbarst….

Mario was alweer weg toen ik nog aan het bellen was, maar het onweer wqas ook erg, dus ik kon het mij ook wel voorstellen. Het motel lag dichtbij, maar was te vies en te benauwd om in te gaan slapen. Het alternatief was, weer de berg op: Virginia in en naar het motel dat dicht bij het Breaks State Park lag……. Toch maar gedaan…..

In het onweer naar boven, was altijd nog beter dan weer een nacht niet goed slapen en het morgen niet halen….Tijdens de tocht naar boven heb ik nog een schildpad gered, met nat weer komen ze tevoorschijn…. En na de laatste keert heb ik mij voorgenomen nooit meer langs een schildpad te rijden zonder te stoppen….

Ondanks het verkeer wat achter mij zit…. We zitten nu in een lekker motel, het onweert heel erg en we hebben in het onweer buiten op schommelstoelen lekker zitten eten( een maaltijd met zijn tweetjes) Mario slaapt en de weersvoorspellingen op het nieuws zijn niet best. Maar goed, morgen gaan we er weer voor.

Mijn zus vroeg of het leuk was: ik kon daar niet meteen met ja op antwoorden. Leuk is het meestal niet, soms wel. Dan ontspan je en geniet je. Het is meer hard werken en overleven, maar wel genieten van de omgeving, van al het nieuwe, van het feit dat je het kan doen en van de kick die het geeft om het doel te bereiken…..

Alleen heb je wel regelmatig momenten dat je denkt: Help waar ben ik aan begonnen……Kees Terlouw schreef ons: Mijn reisgenoot zei regelmatig Waar zijn we aan begonnen?? Hebben we hiervoor ook nog betaald?????

Zij hebben het gered, wij redden het ook. Met alle fijne emails en bemoedigingen gaan wij weer vol goede moed verder. Dus iedereen die dit leest… mail ons, het is echt een bemoediging om wat van jullie te horen……

We are going west and we zullen het halen…….!!!!!!!!!