Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zaterdag 24 augustus 2002

Ordway tot Pueblo

Miles: 55

Temperatuur: 18 tot 34 graden

Weer: de wind waaide hard en we hadden hem meer zij dan achter

Gisteravond toen we in het plaatselijke cafe zaten te eten, maakte de serveerster het volgende grapje: Ik ga mijn menu maar veranderen. In plaats van Fried chicken zet ik Fried bikers op …… Het lijkt wel alsof elke zonnestraal voor jullie is, zo verbrand zien jullie eruit. En dat terwijl we tijdens elke stop, onze lippen stiften met lippen-balsem en ons gezicht, armen en benen insmeren met zonnecreme beschermings-factor 30. Niet genoeg bescherming dus. Tegen de Amerikaanse zon is niet veel te doen, behalve niet meer fietsen en in een auto met airco stappen…….

Het cafe was trouwens een plek waar veel geroddeld en gekletst werd. Wij kunnen steeds beter het Amerikaans volgen en begrepen dat de inwoners zich zorgen maakten over de grote hoeveelheid stinkdieren die in het dorp rondliepen en vooral ’s avonds voor stankoverlast zorgden. Nu hadden we al veel beesten gezien, maar nog geen stinkdieren. Toen we nog even voor het slapen buiten op het stoepje voor het hotel zaten, verbaasden wij ons over de grote dikke wolken die het dorp binnen kwamen drijven. Even later konden we niet meer ademen zonder in hoesten uit te barsten. Het probleem van de stankoverlast werd volgens ons niet veroorzaakt door stinkdieren, maar door een illegale lozing van chemische troep uit een nabijgelegen fabriek….

Na Ordway vervolgden wij onze tocht en zagen het landschap veranderen. Minder woestijnachtig, het deed ons op een gegeven moment erg denken aan de Crete. Een dor stuk open vlakte waar we in Italie doorheen gefietst hadden.

Hoe verder we reden hoe meer heuvelachtiger het landschap werd. De laagvlakte veranderde in heuvels. Maar nog steeds woest, dor en weinig groen. Het dorre landschap van Gran Garnadia deed daar het meest aan denken. Donna had ons in haar boek aangeraden om in Olney Springs te stoppen, omdat daar heerlijke koffie en pie te krijgen was. Omdat we geen andere dorpjes gepasseerd waren, verheugden wij ons erg op de pie en de koffie. Het cafe was echter gesloten, omdat er een waterverbod was. Er mocht geen water gebruikt worden in het hele dorp, zo droog was het………

Dan maar koffie uit de thermosfles en een meegebrachte brownie. Aangesterkt weer en route!!!

We reden langs de treinrails en toen er met een hevig lawaai een trein langs ons kwam rijden, heb ik mij even uitgeleefd en een sprintje met de trein getrokken. Dit kon de machinist niet laten zitten. Hij gooide er wat tempo in en haalde toeterend en zwaaiend mij in! Het was gewoon lekker om even zo hard je kan te rijden en leuk om een wedstrijdje te houden , zoveel beleef je niet op zo’n dag.

Alhoewel, toen we even later in een ander dorp wel koffie konden krijgen, had Mario haast in 5 minuten een huis met passieve zonne-energie gekocht. En sprak een andere man mij aan met de opmerking: En mevrouw kunt u uw man wel bijhouden????

Dat was iets wat ik niet konden laten passeren. Ik reageerde met: Nee hoor, ik rij voorop en Mario zei: Zij is echt de sterkste!!! Zijn mond viel open van verbazing en hij wist niet wat hij terug moest zeggen, hield daarom wijs zijn mond.

De weg naar Pueblo werd een drukke vierbaans autoweg, rot om te rijden. Langs de kant van de weg waren veel bulten met zand en verschenen opeens allemaal kleine beestjes voor onze fiets. Toen we ze van dichterbij bekeken, bleken het stokstaartjes te zijn.( Weet je nog Sterre dat we die in Artis gezien hebben?) Ze maakten met hun staartjes hele bulten met zand, het leken wel molshopen.

Pueblo is een van de grootste steden die de Trans America Trail passeert. Druk ,grote straten, veel huizen en de Mexicaanse invloed was duidelijk merkbaar. Zowel in de aankleding van de huizen, als in de mensen die er rondliepen. Ook de grote hoeveelheid Mexicaanse restaurantjes was opvallend.

Omdat we op tijd waren en we nog een groot gedeelte van de middag overhadden, zijn we naar de State Fair geweest. Een happening met allerlei activiteiten. Rodeo shows, paarden, koeien en schapen verkoop, optredens van muziekbandjes, maar ook een grote kermis met bobtrailbaan en reuzerad. Hele straten stonden vol met kraampjes waar allerlei koopwaar aangeboden werd.

Van cowboyhoeden, tassen riemen, tot de meest geavanceerde kookpannen of een uitdraai van je healt age. Mario was trots op zichzelf, zijn werkelijke leeftijd was bijna 61, maar zijn healt age was 55.

De heren van de kraam waren zo verbaasd, dat ze hem beide van harte feliciteerden en omhelsden. Waar zo’n reis door Amerika al niet goed voor is…..

Voordat we weggingen dronken we nog een pilsje in een overdekte tent, waar een optreden van een hypnotiseur plaats zou gaan vinden. Een opgewonden man met een harde stem probeerde 25 mensen onder hypnose te brengen. Wat op een na lukte, terwijl er om hem heen toch zeker 100 mensen pizza’s, kippen en chips naar binnen zaten werken en zich te goed deden aan grote plastic bekers met bier…

Onze avond eindigde, hoe raad je het, in een Mexicaans restaurantje waar we voor het eerst van ons leven een mexicaans pilsje gedronken hebben met zout om de rand van het glas..Een goed besluit van een aparte dag.