Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Woensdag 24 juli 2002

Kentucky

Breaks Motel tot Pippa Passes

Miles: 69

Temperatuur: 31 tot 40 aan het eind van de dag

Heet weer en weinig tegenwind

We vertrokken om 7 uur uit het motel, lekker geslapen, Mario overwoog nog even om toch een dag te blijven, maar uiteindelijk toch besloten om te gaan. Tegenover ons was een klein wegrestaurantje waar we gisteren ons eten gehaald hadden. Volgens zeggen zouden die 24 uur open blijven en dus wel koffie hebben om 7 uur. Maar nee… Dus oppakken en wegwezen………..

Opgepakt en wel stonden onze fietsen buiten, ik ging nog een keer kijken of alles in onze tassen zat, toen Mario toch aankwam met koffie. Bij de mevrouw van het motel gehaald, zij was vroeg op om haar hondje uit te laten….. heerlijk zo voor dat je weggaat nog even koffie drinken.

In Elkhorn City stonden we om 5 minuten voor 8 voor een supermarkt. In Nederland denk je dan aan een soort Albert Heijn, maar dit is echt anders. Je haalt er koffie, en sandwiches, hotdogs maar ook grote hoeveelheden pepsi cola of worstjes. Bovendien zijn die winkels een buurtverzamelpunt, iedereen komt daar. Koffie drink je in zo’n winkel en zet je absoluut niet thuis bij je eigen koffiezetapparaat….

Na een sandwich ( ons ontbijt) een gezamenlijke kop koffie, die we in de bidonhouder verder mee nemen op reis, gingen wij op weg. De ride of the lonesome pine. Hoe ze aan die naam komen??? Het barste er van de naaldbomen…

We waren gewaarschuwd voor veel verkeer, maar het viel erg mee. Misschien omdat we lekker vroeg waren!!! Mario had er echt weer zin in, hij had zijn Welness Pillen tegen verzuren van zijn spieren ingenomen en hij had er echt weer zin in. ( Dank je wel Huub en Trudy!!!,( trudy@wellnessbusiness.nl) Ik had mij over laten halen om de BioLean pillen te slikken, omdat ik last van mijn buik had… Kortom, we zaten onder de dope.. En dat is wat in een drooggelegd land als hier..

We hebben heerlijk vlak gereden, Donna had een omrijding van 11 miles beschreven die valk was in plaats van een aantal flinke klimmen. Omdat de weg lekker reed, er weinig verkeer was en Donna de weg beschreven had als een droom voor fietsers besloten we de omrijding te3 doen en door te rijden.

Kentucky is een ander State dan Virginia. De eerste indrukken waren: armer, onverzorgder en de mensen vond ik minder geinteresseerd en onaardiger.

We kwamen meteen in contact met de straathonden, die op bruggen liggen en uit hun slaap op springen om jou als fietser lastig te vallen. De pepperspray in de aanslag, de dazer uit de zak en flink tekeer gaan. Zo kwamen we langs de eerste straat-honden.

In tussen hadden we al verschillende schildpadden overgezet, Goed kijken welke kant ze hun hoofd hebben staan, die wijst namelijk naar de kant van de weg die ze van plan zijn op te gaan……wist ik veel de eerste keer…..

In een klein postkantoor in Kentucky hebben we onze uitgelezen boeken en een paar ansichtkaarten via internationale post voor 9 dollar naar Nederland gestuurd, benieuwd of het aankomt en wanneer. Zijn zij er eerder dan wij, of andersom?????

Verder Kentucky door. Wat opvalt zijn de huizen die gescheiden van de weg met een kapotte brug over de rivier, armoediger overkomen dan de huizen in Virginia. Ook hebben al die huizen een soort verzamelpunt voor afval op hun uitrit staan, de ene maakt er wat van ( alweer een fotoboek waard) de ander maakt er een zooitje van. Over het algemeen vind ik het niet schoon en opgeruimd in Kentucky. De rivier was erg bruin en stroomde hard door het onweer van vannacht, eng om zo nu en dan te zien hoe hard het water gaat en met wat voor geweld het de bergen afklettert.

We kwamen in De Pippa Passes een klein dorp die zijn image te danken heeft aan Het Alice Lloyd College een compleet universiteit gebouw midden in de bergen. Volgens onze gegevens was hier een Hostel waar we volgens Donna terecht konden. Inmiddels waren we erachter gekomen dat de informatie van Donna wat achterhaalt was en wij er dus niet zonder meer vanuit moesten gaan dat de informatie kopte. Mario heeft na een heel steile helling bij het derde gebouw aan de rechterkant aangebeld, het bleek dit keer te kloppen. Charlotte en Ed Madden waren de eigenaars van een hostel of Our Own Nest, zoals ze het zelf noemden.

Mario vond het tweepersoonsbed wel wat, maar ik kreeg het zo benauwd dat ik echt een hyper-ventialatie-aanval kreeg. Het hostel deed mij meer denken aan onze kelder thuis, twee meter hoog met de leidingen van de verwarming erdoor ( hier waren het de leidingen van de ventilatie) het bed was met plastic bekleed en als je daar rechtop in ging zitten kwam je met je hoofd tegen het plafond. De wc was zo vies dat je er bijna niet op durfde te zitten ( bovendien was hij zo schuin dat ik accuut last van mijn rug kreeg) maar de douche was een beetje warm……. Het bad wat ernaast stond was volgeladen met manden en dozen en allerlei troep…….

Toch was er geen andere oplossing, geen camping, geen motel of bed-en breakfast dus….. Mario vond het wel wat, hij ging douchen en ik besloot op dat moment de tent in de tuin op te zetten, heerlijk dat je altijd je eigen plekje bij je hebt. De poezen en de hond vonden het leuk dat we bleven en ik werd wat rustiger. Tent opgezet, gedoucht en gegeten. Mario had geprobeerd op het fornuis te koken, wat minder goed lukte dan op onze eigen primus…

De katten vonden onze tent wel interessant en besloten bij ons in de voortent te komen slapen…..het onweer bleef gelukkig uit, zodat we niet over hoefden te gaan tot plan B van Mario….. dat was, oppakken en toch in het vieze tweepersoonsbed……..