Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 24 september 2002

Halfway- Baker City

Miles: 54

Temperatuur: -5 vannacht, + 4 toen we wegreden en +32 dit was ’s middags de hoogst gemeten temperatuur

Weer: bewolkt, zon was vooral in het begin wat dunnetjes, aan het eind van de dag eer sterk en vol. De hele dag hebben we last gehad van sterke tegenwind.

Ook vannacht was het weer koud geweest en moesten we ons flink op kou aankleden voordat we uiteindelijk weg konden. De zon begon al wat warmer te worden, toen we aan een stevige klim van 4 miles begonnen. Na een poosje constateerden wij dat wij het sinds tijden niet meer zo warm gehad hadden. We waren nat van het zweet. Bovenop de top heeft Mario droge kleren aangetrokken en de was achterop gebonden.Kon het lekker drogen in de zon. Daarna naar beneden zoefen.

In Richland het plaatselijke cafe opgezocht voor een verse kop koffie, blueberry pie en ijswater. De koffie was lekker, de pie veel te veel en het ijswater ( later op de dag ) onze redding. Na deze lekkere pauze, belandden we in een prachtig maar lang en kronkelend rivierdal.

Omgeven door rotsachtige bergen moesten we volgens de reisbeschrijving het riviertje volgen. Er waren niet veel medewegberijders, dus het was ontspannen rijden. Behalve de tegenwind die steeds meer aanwakkerde. Het werd inmiddels warmer en warmer. Onze watervoorraad werd minder en minder. Gelukkig zouden we halverwege een benzinestation tegenkomen, waar we op aanvulling van ons water en op een ijskoude cola hoopten. Helaas het benzinestation was niet meer in tact, alles zag er vervallen en verlaten uit. Maar er stond wel een werkende cola-machine. Gelukkig, alleen werkte het apparaat niet op het dollar-biljet wat Mario erin deed, dus……opnieuw pech. Wat nu? Mario ging op de weg staan zwaaien met een dollarbiljet, in de hoop dat er een vriendelijke Amerikaan zou stoppen om te wisselen. Helaas, er waren geen vriendelijke Amerikanen aanwezig.

Op het moment dat we besloten om verder te rijden, kwam er uit the middle of nowhere een man tevoorschijn, die uit het verwaarloosde benzinestation een change tevoorschijn haalde, waardoor we uiteindelijk toch een koude cola uit de machine konden halen. Toen hij mij zag worstelen met onze waterbidons bood hij bovendien ook nog aan onze bidons te vullen. Er waren dus toch nog wel aardige Amerikanen.

Verkwikt vervolgden wij onze weg. Er zou nog een pas komen voordat we onze eindbestemming Baker City zouden bereiken. Dus voor de tweede keer klimmen vandaag. Het bleek een eindeloze klim te zijn langs een saai woestijnachtig landschap met een verschrikkelijke tegenwind. Het leek Colorado wel, daar hadden we ook zoveel harde tegenwind gehad. Donna had ons gewaarschuwd voor een zware moeilijke dag, speciaal als je tegenwind had. Nou ze had gelijk, we prezen de hemel toen we uiteindelijk Baker City inreden. Te vermoeid om nog goed naar een slaapplek te kijken. Toch een gevonden, gauw wat eten en dan naar bed.

De mexicaan was special, de beroemdste van het dorp. They have good food, zei iedereen die je erover aansprak. Ze hadden gelijk, het was inderdaad goed. Maar ik heb ook vreselijk gelachen. Mario moest zelf zijn pannenkoekjes vullen de inhoud van zijn pannenkoekjes belandde meer in zijn mouw dan in zijn mond. Het was een schitterend gezicht, ik kreeg er een giechelbui van. Jammer dat we ons fototoestel niet bij ons hadden. We waren aan de ene kant te moe en aan de andere kant te helder om te gaan slapen. Een vreemd gevoel…Na wat heen en weer gezap op de televisie uiteindelijk in een onrustige slaap gevallen.