Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zondag 25 augustus 2002

Pueblo naar Royal Gorge

Miles: 58

Temperatuur: Van 22 tot 34 graden

Weer: Bewolkt aan het begin van de dag en onbewolkt aan het eind van de dag.

Meestal is het lastig een grote stad uit te komen, maar dit ging eigenlijk wel lekker ontspannen. Het was zondagochtend en vroeg, dus weinig mensen op de weg. De brug waar we gisteren toen we naar de Fair State gingen, over moesten en gevaarlijk was, viel nu erg mee. Gelukkig niet over het enge smalle voetpad met losliggende tegels en gapende gaten naar beneden. Lekker gewoon over de weg…!!

Eenmaal de stad uit begonnen de Rockies. Het was afgelopen met vlak rijden, er moest weer flink geklommen worden. Heuvel op, heuvel af klommen we naar Wetmore, de enige plaats waar we hoopten dat wat open zou zijn. Als je achterom keek zag je Pueblo liggen tussen dorre vlaktes en heuvels. Onderweg vroeg ik mij regelmatig af, welke dieren op deze dorre vlaktes zouden leven. De stokstaartjes van gisteren, maar ook grote kuddes wel erg dunne herten. En langs de kant van de weg zagen we verschillende dikke vette slangen. Brr, zo eentje in de tent…..??????

In het stille landschap hoor je meteen als er wat aan de hand is.

Paarden gehinnik en koeiengeblaat. Het kon niet anders dan het opdrijven van koeien zijn. Mannen met cowboyhoed op en lasso aan het zadel waren bezig een grote kudde koeien richting vee-auto te drijven, zodat ze richting Feedfarm gebracht konden worden. Die dingen gaan dus ook op zondag door, geld is geld. En goed vlees levert geld op…….

In Wetmore zetten we onze fietsen voor het enige cafe neer wat het dorp rijk was. Tot ons grote verdriet hing er, ondanks de grote hoeveelheid auto’s die niet voor het cafe maar voor de kerk stonden, op de voordeur het bekende bordje: Sorry we are closed.

Dus er zat niets anders op dan de meegebracht mountain dew op te drinken en een oude boterham met kaas op te eten..

Als je op reis bent moet je zorgen dat je aan voldoende informatie komt. Vaak vragen wij informatie aan mensen die in het dorp wonen. Maar het is ook zaaks om goed bordjes te lezen of uit te kijken naar bekende merknamen. Bijvoorbeeld de supermarkten in de ene staat heten anders dan in een andere staat. En het hoge bord van de Walmarkt herken je overal bovenuit. Ik heb er een gewoonte van gemaakt goed om mij heen te speuren als we ergens zijn. Dus ook hier. Op het bordje op de deur stond, dat het cafe om 12 uur open zou gaan. Hadden wij even mazzel dat het 5 voor 12 was. Mario naar binnen, de deur was al open. Ja hoor we mochten al komen.

Heerlijk koel en lekkere uitzak stoelen. Een aardige Duitse mevrouw die zelf alles kookte en met plezier een super maaltijd voor Mario op tafel toverde. Als we fietsen eet ik niet graag, of neem iets wat ik mee kan nemen. Deze keer was het zo warm en had ik echt geen zin om te eten. Dus ik bestelde niets. Onze kokkin en serveerster vond het maar niets en toen ze met het eten van Mario kwam, vroeg ze of ze echt niet iets lekkers iets luchtigs voor mij mocht maken. Ik hoefde het heus niet op te eten. Tja, wat moest ik……. Ik kon niet weigeren. Even later kreeg ik een dunne gevulde pannenkoek voor mijn neus die ik moest dopen in de advocado-saus. Heus wel lekker hoor, maar na twee stukjes heb ik de rest toch maar stiekem in een plastic zakje gedaan om later op de dag op te kunnen eten.

Na deze maaltijd gingen we op weg naar Florence. We hoefden even niet te klimmen en vlogen naar beneden. Voordat we er erg in hadden, waren we in Florence. In Canon City hebben we boodschappen gedaan en zijn we op weggegaan naar de KOA camping in Royal Gorge. De weg naar Royal Gorge was nog flink klimmen, bovendien was de temperatuur weer flink opgelopen en was de weg druk en vierbaans.

Eenmaal bij de KOA camping constateerden wij dat ook hier geen gras was, alleen maar steentjes. Weinig tot geen schaduw en een wiebelende picknicktafel. We hadden geen andere keus, dus op een redelijk recht plekje de tent opgezet. Uitkijken dat er geen scherpe steentjes onder onze opblaasmatrasjes waren en de tent tegen elkaar open zetten. Hard werken om alles nog klaar te krijgen voordat het donker werd. Om half 8 zou het al zo donker zijn dat je niet meer kon zien of je pannetje nu schoon of vies was. Tot overmaat van ramp kreeg Mario ook nog heet spekvet over zijn been!!

We voelden ons behoorlijk ongelukkig. Toen ook nog bleek dat we vanwege het extreme gevaar van brand geen kampvuur mochten stoken, waren we haast ontroostbaar. Dan maar in het donker een koud ijsje en gauw gaan slapen, kunnen we morgen vroeg op en hopelijk op tijd weg. Op zo’n avond volgt vaak ook een wat ingewikkelde nacht. Een coyotte spookte rondom onze tent, waardoor Mario niet tot nauwelijks geslapen heeft. Het was vreselijk heet en we konden onze warmte niet kwijt……….Ons avontuur op de KOA camping is dus niet gelopen, zoals we gehoopt hadden.