Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Vrijdag 26 juli 2002

Hazard naar Boonville Presbyterian Church

Miles: 45

Temperatuur: 22 tot 34 graden

Weer: klam en vochtig

Er was heftig onweer en veel regen geweest ’s nachts

Wij zaten boven op de berg, vlakbij een soort dorp met fastfood-restarants en gigantische winkels, maar ook met allerlei grote wegen. Bijvoorbeeld: de interstate waar je als fietser of wandelaar absoluut niet welkom bent, maar ook een aantal grote wegen die je in Europa zou kunnen vergelijken met A- of E-wegen. Dus veel auto’s en grote vluchtstroken. In Nederland mag je daar ook niet op wandelen of met je fiets op, hier echter wel. Toen we gisteren naar boven klommen en er achter mij een auto met sirene aankwam, had ik al fantasieen over een sherrif die mij met getrokken pistool van de fiets af zou gaan trekken… helaas, het was gewoon een ambulance die mij met vliegende vaart en blauwe zwaailampen inhaalde…

Over deze wegen moesten we het begin van de dag fietsen. Op de vluchtstroken lagen planken met dikke spijkers, of bouten en soms complete kapotte autobanden. Als je klimt kan je dat soort essentiele zaken redelijk in de gaten houden, maar als je met 40 miles de berg afracet lukt dat toch wat minder……

Boven op de berg staan we vaak even stil, zeker als het een behoorlijk lange klim geweest is, om bij te komen wat te drinken en de weg naar beneden te overzien. Mario is vaak al benden tegen de tijd dat ik zover ben om naar beneden te scheuren. Aan de ene kant is dat lastig want we fietsen over het algemeen redelijk dicht bij elkaar, aan de andere kant kan ik ook het vervolg van de weg zien en dus berekenen of ik uit kan vieren of al snel moet remmen ( bijvoorbeeld bij een bocht naar rechts of naar links)

Deze keer gebeurde er nog iets anders, Mario ging vlak voor een auto die uit een afrit kwam de weg op, die auto stopte en de bestuurder begon keihard op zijn toeter te drukken, ik dacht minstens dat hij woedend uit de auto zou stappen …. Dit gebeurde ook ………alleen was de bestuurder niet woedend, maar heel erg enthousiast. Het was de Italiaan van de liquir-shop die ons whisky en bier verkocht had.

Hij herkende ons en wou ons nog even de hand schudden. Hij was zo blij dat ik voor hem stopte, dat ik twee dikke zoenen van hem kreeg en hij mij op mijn hard drukte om toch heel erg voorzichtig te zijn, want het was een erg drukke weg met veel heavy traffic…..

Het was ons al wel eens vaker overkomen dat we bij benzinestations of in winkels mensen tegen kwamen die ons al gezien hadden en dan een praatje met ons wilden maken omdat ze minstens wilden weten waar we vandaan kwamen en wat we in hun land aan het doen waren.

Gelukkig was verderop een afslag, wat altijd betekent dat we stoppen en op elkaar wachten. Dus Mario stond braaf op mij te wachten en schoot in de lach van het verhaal van de Italiaan. Er was geen koffie bij de winkel waar we stonden maar wel bier.Om dat nu te drinken zo vroeg in de ochtend, was wat minder. Maar omdat wij inmiddels wisten dat Kentucky bestaat uit veel droge county’s, met eigen bestuurtjes en regels, en wij zeker op hete dagen wel eens dromen van een bob-cat achter onze fiets aan met een krat Heinkenen pils erin……besloten we in ieder geval te vragen of ons eindpunt Boonville in een droge of niet droge county lag…. En ja, je gelooft het of niet, het was een droge county. Dus:…… twee bier en een fles wijn mee in de tassen de bergen op….Je moet wat overhebben voor je biertje of glaasje wijn aan het eind van de dag..

Bij Ben’store dronken we uiteindelijk toch nog een beker koffie en verbaasde ik mij over de manier hoe de mensen in Kentucky omgaan met dieren. In een open auto, zo’n vier-wiel-drive met achterbak, zaten dit keer geen mooie dames met korte shorts en dikke borsten, maar 7 beagels vastgebonden aan een ijzeren ketting met een ruimte van 10 centimeter om hun kop neer te leggen. Van een dierenbescherming hebben ze hier nog nooit gehoord. Bovendien stond de auto ook nog in de brandende zon en zat de baas van de honden zich te goed te doen aan een BIG cola ( en dat is 2 liter) met ijsklontjes en een dikke vette hamburger!!! Dan toch maar een bob-cat, maar nu in plaats van pils met 7 beagels?????????

Er bleken 4 flinke moutains aan te komen, je merkt dat het toch steeds beter gaat en je zelfs zo nu en dan plezier hebt als je net de heuvel haalt, zonder al te veel bij te moten trappen… Het wordt alleen wel steeds heter en heter….

Mario was al op zoek naar een plek om even te kunnen liggen in de schaduw en zijn nek en schouder te ontspannen, tot we een grote elementry school zagen. Nou heel wat anders dan onze scholen…. Ook dit zijn big buildings, met verschillende grote sporthallen,gigantische buiten plaatsen met veel speeltoestellen, basketbal velden, picknicktafels, honkbalvelden en een grote hoeveelheid aan ongezellige lokalen. Allemaal met hun eigen in- en uitgang. Er stonden wat leerkrachten buiten ( het is hier ook vakantie, dus de meeste scholen zijn dicht) en nadat ook zij een praatje met ons gemaakt hadden, mochten we gebruik maken van hun overdekte picknicktafel en grasveld. Net goed en wel geinstalleerd, kwamen er opeens twee fietsers aan. Het bleken twee East-bounders te zijn, maar dan nog ingewikkelder met een San Fransico variant. Ze waren via Californie, Nevada, Utah naar Colorado gereden, waar ze in Colorado onze route opgepakt hadden. Ze vertelden dat vooral de dagen die ze door de woestijn hadden gereden, zonder enig schaduwplekje de zwaarste tot nu toe waren geweest. De truc om aan koel water te komen, was hun camelbags ( rugzakken met een slangetje waar je uit kunt drinken) met ijs te vullen, want het andere water was zo verhit in hun bob-cats dat het niet te drinken was. Mario zag zo’n zak wel zitten…..

Omdat de route die wij volgen al vanaf 76 door fietsers gereden wordt, hebben allerlei winkeltjes onderweg logboeken aangelegd waar je dan minstens je naam als aandenken in moet schrijven. Op die manier hoor je bij de club..!

Na een wat vreemde ontmoeting met een mevrouw die haar bloemen uit Nederland over liet komen en daar apetrots op was, bereikten wij Booneville. Een aparte stad.

Het leek wel alsof de huizen leeg waren en de winkels meer een decor waren van een of andere aparte Amerikaanse speelfilm. Toch waren er wat mensen en was achter de Presbyteriaanse kerk een grasveldje waar je als fietser mocht kamperen. Compleet met overdekte picknickatfel, koude douche en eco-toilet. Voldoende om de nacht door te kunnen brengen. Terwijl ik de tent aan het opzetten was, ging Mario bij de grocery eten halen,douchen en koken.

We zouden deze avond niet alleen zijn, er kwamen twee fietsers uit Main aan. Een jongen en een meisje, beide net zo als wij West-bounders. Zij hadden vandaag 90 miles gefietst, omdat ze morgen op tijd in Berea moesten zijn. Hun tent had het begeven en voordat de winkels zouden sluiten, wilden zij een nieuwe tent kopen.

De picknicktafel gedeeld en informatie uitgewisseld. Ook zij gingen met het donker worden naar bed, het was erg benauwd en werd gaandeweg de nacht heel erg mistig.

Ik heb afschuwelijk benauwd geslapen en ben halverwege de nacht tegen het hek gaan staan en heb geprobeerd om weer rustig te worden. Dan is het land wel groot, Nederland wel erg ver weg en kun je je erg eenzaam en klein voelen…..