Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Donderdag 26 september 2002

Baker City- John Dane

Miles: 85

Temperatuur: -5 ‘s nachts, + 4 toen we begonnen, de hoogste temperatuur was: 23

Weer: bewolkt, waterige zon, in het begin en het eind van de dag harde tegenwind

Het was (zoals we inmiddels gewend waren) koud toen we begonnen met rijden. De harde wind maakte het begin van de dag nog onaangenamer dan anders. We wisten dat de zon elk uur in kracht toe zou nemen, maar zagen de bewolking en voorzagen vandaag geen hoge temperaturen. Met drie bergen in het vooruitzicht, deze kou en de harde wind zou het doorbijten worden!!!!!.

We waren de stad nog niet uit of ik zag in de verte vijf paarden loslopen op de weg. Allemaal auto’s erachter. Geen begeleiders te zien. Ik ben maar stil gaan staan, want ik had geen idee wat de paarden zouden doen als ze ons zagen. Gelukkig schrokken ze en doken de berm in. Uit een van de auto’s werden de paarden toegesproken. Er was zo te zien dus toch iemand die erbij hoorde. Alleen deze keer geen mooie cowboy of cowgirl met hoed en paard, maar een zonder hoed in een stalen ros. Modern hoor….

Na deze opstopping gingen we weer vol goede moed verder. Het landschap was een mengelmoes van bergen, wat dennenbomen zo hier en daar, wat huizen die er verwaarloosd uitzagen en verder dorre vlaktes. Op de velden zag je hele bevroren stukken gras. In de schaduw was het erg koud en we waren blij dat de weg wat opener werd waardoor er meer zon ( en dus warmte) kwam.

Tussen Baker City en Prairie City zou volgens Donna maar 1 grocerie zijn, die toen we er langs reden ook nog dicht bleek te zijn. 72 miles niets, alleen maar eindeloze wegen en mooie natuur. De huizen waren verdwenen en we reden door hele stukken mooi heuvelachtig bos met hoge dennenbomen afgewisseld door open dorre dalen.

De temperatuur was gelukkig opgelopen en de combinatie met klimmen maakte dat we het weer warm gekregen hadden en onze extra kleren uit konden trokken. Bij een afdaling trokken we alles weer aan om niet verkleumd beneden aan te komen. Elke keer weer een hele verkleedpartij.

Midden in het bos reed ik onverwachts in een bocht tegen een bruine loslopende koe aan. Blijkbaar ontsnapt uit het bos. Ook de koe schrok, net als de paarden vanochtend, van mijn rode fiets met rode fietstassen en een mens met een zwarte helm en zonnebril op en holde keihard terug het bos in. Ooit een koe hard zien lopen??? Ondanks de schrik moest ik er echt om lachen.

Veel meer dan de loslopende paarden en de loslopende koe, hebben we aan spannende dingen niet meegemaakt. De bergen waren hoog, de afdalingen mooi maar koud, het landschap veel van hetzelfde en de streep aan de kant van de weg was overal recht en wit. Goed om je op te concentreren als je moe bent.

De dag eindigde niet leuk want, onze eindbestemming Prairy City had geen motel, geen bed en breakfast en de camping was gesloten. Vermoeid als we waren hebben we de laatste 13 miles naar het volgende dorp niet gefietst maar gelift. Gelukkig konden we daar wel terecht.

Tijdens het eten hebben we het ( met 6 of 7 fietsdagen in het vooruitzicht) over het vervolg van onze reis gehad. Wat gaan we doen als we de Pacific gehaald hebben??? Gek dat het dan klaar is, dat we dan niet meer op de fiets hoeven te stappen………..

Het zal wel afkicken worden en in Florence staat niet het vliegtuig op ons te wachten die ons terug brengt naar Europa.

Dus, we moeten nog verder… Maar goed. Eerst onze Cross Country afmaken en dan zorgen dat we veilig en wel in Nederland aankomen…

Nu eerst lekker slapen en morgen weer gezond verder.