Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 27 augustus 2002

Guffey ( Schlechter Hostel) tot Fairplay

Miles: 45

Temperatuur: 21 graden, bovenop de Current Creek Pass 17 graden

Weer: In het begin heel erg mistig, later zonnig en bewolkt

Wind eerst nauwelijks iets, daarna zij achter

BEREN OP ONZE WEG

De nacht in de cabin was wat onrustig geweest, wegens de zwarte beer die regelmatig bij het Slechter Hostel te gast was. Onze aardige langharige maar luidruchtige gastheer vertelde ons, dat we goed uit moesten kijken voor deze nachtelijke gast. Absoluut geen eten buiten laten staan en de deur goed dichtdoen. Eigenwijs als wij waren besloten wij de deur toch open te laten staan, omdat we het echt niet zagen zitten om in een benauwde cabin te slapen waar anders niet geventileerd kon worden.

Het was toch al krap en klein, met een tweepersoonsstapelbed en een eenpersoonsbed en al onze bagage. Bovendien stond er ook nog een stoel en een kachel in en zeker honderd boeken om te lezen. Het houten stapelbed was zo laag dat je er net rechtop in kon zitten. Dus tegen alle adviezen in: deur open en barricaderen met de aanwezige stoelen en onze fietsen voor de zwarte beer!! Wel wat lastig voor onze nachtelijke loop naar de wc, maar dat moesten we er maar voor over hebben. Trouwens het was vannacht toch extra uitkijken geblazen!!

Na wat sterke koppen koffie en het plakken van twee langzaam leeglopende banden zijn we in de mist de Rockies verder ingegaan. De Rockies waren droog haast woestijnachtig en zonder de prachtige bloemen die normaal rond deze tijd te zien zijn, vertelde onze gastheer vlak voordat we weggingen. Er was al drie jaar geen sneeuw en regen geweest. Daarom trokken de beren naar de huizen en de wegen in de hoop dat ze daar wat te eten zouden vinden.

Extra oplettend reden we, na deze waarschuwing, naar het hoogste punt van de Current Creek Pass. Ik deed niet veel anders dan op de weg letten zodat ik niet in de greppel terecht kwam en om mij heen kijken of er niet ergens een beer op de loer lag. En ja hoor, na een scherpe bocht zat vlak bij ons op 5 meter afstand, een dikke zwarte beer wat verveeld voor zich uit te kijken. Gelukkig zat er een hek tussen, want zo dichtbij had ik nog nooit een beer gezien. Mario heeft er een foto van de beer gemaakt…….Mooi he!

Nog geen 3 miles verder zagen we een jonge beer tussen een kudde koeien lopen, deze was niet zo dichtbij en veel actiever, sprong met zijn voorpoten tegen het hek omdat hij er overheen wilde.De laatste beer die we zagen, was nog verder weg, maar net zo actief naar eten aan het zoeken als de vorige beer. Naderhand hoorden wij van een park-ranger, een soort boswachter voor de natuurparken, dat de beren op het moment erg agressief zijn en je niet dicht bij ze in de buurt mag komen. Maak snel dat je wegkomt, was zijn advies……. Hij moest eens weten….!!

Vandaag zag ik niet alleen echte beren op mijn weg, maar het leek wel alsof deze zwarte beren de muizenissen in mijn hoofd hadden losgemaakt. Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk zag ik beren op mijn weg. Allerlei zorgen speelden zich in mijn gedachten af. Ik was bang en verdrietig. Ineens voelde ik mij een heel klein eenzaam meisje in een heel groot landschap ver van huis, omgeven door zwarte beren en gigantische machtige imposante bergen! Zo’n lange tocht maken is niet alleen maar spannend en leuk, maar soms ook erg lastig. Je komt jezelf met al je goede en kwade dingen tegen. Alles is maar relatief, ook het door Amerika rijden….

Inmiddels waren we al flink op weg naar Hartsel, het enige plaatsje dat we voor ons eindpunt van vandaag tegen zouden komen. De Rockies veranderden, ze werden hoger, wijdser en roder. Soms leek het op een grote woestijn met aan de horizon dikke grote bergen. Op meerdere van die droge woestijnvelden kwamen we grote kuddes bizons tegen.

Naderhand hoorden wij dat boeren hier hun koeien verkochten en bizons ervoor in de plaats kochten. Omdat bizons wel het dorre gras opeten en bovendien bizonvlees meer geld opleverde dan koeienvlees. Ook bleek dat de boeren hun waterrechten aan de stad Denver verkocht hadden, zodat ze dus zelf voor een gedeelte verantwoordelijk waren voor de ontstane droogte.

In Hartsel gingen we wat eten. Mario een bizonburger en ik heb een simpele sandwich genomen, die je makkelijk mee kunt nemen voor onderweg. Zelfs na 7 weken eet ik dat nog niet in een keer op…… Na Hartsel werden de Rockies nog roder en waren er ook stukken bij waar groen was. We hebben zelfs kleine stromende riviertjes gezien. Intussen waren we behoorlijk hoog geklommen, al 10.000 feet. Het klimmen was geleidelijk aan gegaan, als je achterom keek zag je dat je geklommen had. Allebei hadden we last van hoofdpijn en zo nu en dan leek het wel of je flauw viel. Allemaal verschijnselen van de hoogteziekte… Beetje uitkijken dus!

Fairplay is een oud mijnwerkersdorpje, met opgeknapte huizen vanwege de toeristen. Volgens Donna kon je hier overal lekker eten. Wij hebben het niet kunnen ontdekken, wij hebben drie restaurants afgereden, allemaal niets. Uiteindelijk vonden we een chineesrestaurant waar we toch nog lekker gegeten hebben. Ook al weer teveel!! Maar troost je, alles wat je nog mee wilt nemen, krijg je gewoon in een doggie-bag mee.

Vanavond slapen we weer in een echt bed, de camping was zo droog dat er geen gras was om je tent op te kunnen zetten alleen maar zand. Niet erg aanlokkelijk dus…Het gerestaureerde hotel had hele kleine kamertjes en was erg duur. Nu hebben we in een lekkere grote motelkamer, zelfs onze fietsen passen er zonder enig probleem in.

Goed slapen is belangrijk vannacht, want morgen krijgen we het hoogste punt van onze reis: de Hossier Pass 11,542 feet!! Mario snurkt al, ik ga ook slapen.Lekker geen beren aan onze deur en hopelijk komen ze ook niet voor in mijn dromen……