Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zaterdag 27 juli 2002

Boonville Presbyterian Church naar Berea ( Super 8 motel)

Miles 59,7

Temperatuur: rond de 40 graden, De Amerikanen hadden het over een te hete dag

Weer: Begon met mist, daarna wisselend, hele stukken windstil, zonnig en benauwd, andere stukken veel tegenwind en bewolkt

Mario stond gelijk met onze buurman op, alleen hij ging wel onder de koude douche en onze jonge stoere buurman ( met rode baard) niet…… Die jongeren toch van tegen woordig.!! De MSR- brandertjes stonden gezellig met water naast elkaar op de picknicktafel te pruttelen, tot het water voor de koffie klaar was. Zij aten in een plastic bakje griesmeelpudding met pindakaas en wij gewoon een broodje met kaas en een yoghurtje (overgehouden van het eten van gisteren)

Tijdens de koffie nog even gepraat over de verschillen die of opgevallen waren tussen Kentucky en Virginia. Virginia komt veel rijker over dan Kentucky. Zij vertelden dat de werkeloosheid erg groot was in Kentucky, de mensen werken of in de mijnen (die een voor een gesloten worden) of inde grocery’s en benzinestations langs de kant van de weg, veel meer is er niet voor ze te doen. De huizen zien er verwaarloosd uit en het vuilnis stapelt zich op langs de kant van de weg of in de tuinen en in de balkonnetjes van de huizen.

Er staan veel uitgebrande auto’s langs de kant van de weg en de mensen rijden ook in auto’s met kapotte ruiten, knalpijpen of ingedeukte carrosserieen. Trouwens de garages heten hier body-shops……

Nadat we afscheid hadden genomen, gingen wij nog even naar de winkel waar Mario gisteren geweest was om nog wat drinken voor onderweg te halen. Nadat onze bidons weer gevuld waren gingen we op weg. We reden alleen verkeerd, Mario reed weer terug, dus de weg die we gekomen waren. Vragen aan iemand en weer terug. Het viel mee het was maar een mijl. Toen echt op de goed weg, het reed lekker vlak en we hadden het net over de mooie weg, toen we in een dorpje belandden die niet op de kaart stond.Argwaan…. vragen, het was dus verkeerd, we waren EAST gegaan in plaats van WEST. Mario was woest op mij, want dat had ik toch op het kompas kunnen zien…..De honden die we tegen kwamen, moesten het ontgelden……..

Het was een heel eind om ( zeker 10 miles) en de eerste tijd was er geen discussie mogelijk. De fout kwam bij Donna vandaan, want ik had in haar boek gelezen dat we bij het verlaten van het dorp in de tegenovergestelde richting moesten rijden. Goed, het was vervelend en het zou ons uiteindelijk opbreken. Bij elke richtingverandering roep ik nu: West, Noord, Noord west etc.

Na veel heuvels, die vandaag ook nog allemaal even vervelend en steil leken, bleek ook nog dat er niet of nauwelijks voorzieningen zouden zijn, waar we water, limonade of brood zouden kunnen krijgen. Verder was het heel erg heet en reden we door bossen waar geen mens te zien was, alleen het bluegrass, waar Kentucky zo beroemd van is. Al dat gras overwoekerd de bomen, straten, electriciteitspalen, alles wat het tegen komt en geeft een spookachtige indruk.

Tijdens onze lunch op een plekje waar we opgegeten werden door muggen en vliegende mieren, stond er ineens een overjarige hippie met lange grijze haren voor ons op een squad. Hij begon een praatje en vertelde dat hij het beste wat hij in zijn leven gedaan had was : terugkeren naar zijn eigen Kentucky.

Na deze vreemde ontmoeting gingen wij weer zwetend en dorstig verder. Geen grocery te zien en al ons water was bijna op. Mario was ten einde raad en bijna uitgedroogd, daarom vroeg hij aan een man in een auto of hij misschien wat water voor hem had. Hij kreeg spontaan een koel blikje Sprite. Ook voor mij had hij een blikje, echt een wonder als je zoiets meemaakt. Toen we wegreden liep hij mij nog achterna met twee nieuwe blikjes voor later…. Super!!! Er zijn toch ook aardige mensen in Kentucky.

Om half drie besloten we dat we het niet zouden halen om helemaal naar Berea te fietsen, dus kozen we een stad dichterbij. Irvine. Daar zouden we volgens verwachting binnen een uur rijden zijn. Na een half uur waren de blikjes en het water op en stopte Mario bij een meneer die langs de kant van de weg zijn auto stond te repareren. Hij bracht ons twee lekker koude flesjes water en zijn vrouw ging bellen naar het motel in Irvine ( want daar was geen camping) of er plaats was. Zij kwam terug met het bericht dat alles vol was. Wat voor ons betekende dat wij 30 miles om moesten rijden om in Berea aan te komen. Vol goede moed ( het was inmiddels 4 uur) begonnen we terug te rijden….. weer de bergen in en het begon ook steeds meer te waaien. Ik kon haast niet meer op het zadel van mijn fiets zitten en zocht naar allerlei manieren om toch door te gaan. Hangen tegen je bagage aan, zo nu en dan staande fietsen, eerst op je ene dan op je andere bil hangen enz.

Tegen 5 uur gaven we het op en zijn we langs de kant van de weg gaan staan om een lift te vragen. Na 3 auto’s stopte een auto die vroeg of wij hulp nodig hadden. Er stapte een man uit met dikke buik en zonnebril, die de boel eens inspecteerde en zei: Nou, als je de bagage en de wielen eraf haalt, en jij gaat daar staan en jij daar dan moet het wel lukken. Wij blij, fietsen uit elkaar, bagage tussen de dozen met schoenen in stouwen ( want hij kwam van een markt waar hij schoenen verkocht had) en tussen de spaken, met het wiel prikkend in mijn rug en zittend op de keukentas gingen wij de tocht naar Berea aan. Mario hing te hijgen in de nek van Danielle, een hele mooie en dikke vrouw die prachtig en heel hoog Bluegrass liedjes zong voor Frog, een psychiatrische man van 43 die keelkanker had en opgevouwen tussen de voorstoelen in zat. Terwijl Tank hun zoon naast mij geprikt werd door de uitsteeksels van onze fietsen en de bidons doordat ze op de kop hingen vlekken op de vloerbedekking van de auto maakten. Wij waren ondanks dit alles of dankzij dit alles alleen maar blij. De rit in de kapotte auto duurde een half uur ! Voor een motel werden we afgezet en nadat we alles in de kamer hadden gezet, zijn we eerst in het zwembad gedoken.

Wat een verademing na zo’n lange maar bovenal hete dag.