Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Woensdag 28 augustus 2002

Fairplay tot Frisco

Miles: 42

Temperatuur: We begonnen met 4 graden en eindigden met 26 graden.

Weer: Bewolkt, maar bovenop de Hossierpas hadden we even zon.

Uitgerust, opgewekt en vooral ingepakt vertrokken we om 7 uur richting Alma. Het laatste dorp voordat we de 4 miles steep-climb naar het hoogste punt van onze reis zouden gaan nemen. Het was koud, 4 graden en de zon was nog niet op volle sterkte.

Een prachtig fietspad ( het leek wel alsof we door de duinen reden) bracht ons naar Alma. Even ontspannen fietsen en je geen zorgen hoeven te maken om passerende vrachtauto’s. Heerlijk…!

Alma was een echt ski-dorp. Opvallend veel jonge hippe mensen met lange haren, blitse zonnebrillen en grote prachtige hoeden op hun hoofd. De coffee-shop zag er goed verzorgd uit met mooie schilderijen en had bovendien heerlijke koffie. Een verademing. Voor het eerst weer koffie drinken in een echte mok in plaats van in een plastic bekertje. Ook zaten we voor het eerst in onze vakantie lekker buiten in de zon, het was nu niet zo heet dat we de schaduw moesten zoeken. Mario trok zelfs een van zijn vele laagjes kleren uit………!!!

We zaten al behoorlijk hoog, 10.000 feet. En ondanks de hoogte hadden we geen last van hoofdpijn. Mario vroeg zich wel af, of ik door de hoogte soms gek geworden was, omdat ik vertelde dat ik een hond bovenop het dak van een huis had zien staan. Hij wilde mij niet geloven. Het was ook een idioot gezicht, maar het was echt waar!

We hadden op onze reis al heel wat gekke dingen gezien en dit hoorde, of je het nou wil geloven of niet, gewoon in dat rijtje gekke voorvallen thuis….

Na de koffie moest het dan echt gaan gebeuren, een 4 miles lange sterke klim met in het begin een pittig stuk van 7%. Naderhand maar ook tijdens het klimmen, vonden we het klimmen allebei wel werken geblazen, maar was het niet zo erg als we gedacht hadden. Volgens ons kwam dat vooral doordat de stijging geleidelijk ging en niet met scherpe haarspeldbochten, zoals we in de Pyreneen meegemaakt hadden.

Bovenop de Hossierpas hebben we lekker tegen het gedenkteken aan in de zon koffie zitten drinken. We hadden het hoogste punt van onze reis erop zitten!!!

Voordat we naar beneden reden, hebben we onze jassen tegen de kou aangetrokken. Het was een lastige afdaling met veel zand en kuilen. Bovendien zaten er opgewonden toeristen achter ons aan, die weinig geduld hadden en de afdaling nog ingewikkelder maakten.Hierna zoefden we Berkenbridge binnen, waar we in onze remmen knepen voor de fietsenmaker die we al weer bijna voorbij gevlogen waren. Een uur lang hebben we op een zonnig terras koffie zitten drinken, terwijl de fietsenmaker de slag uit het achterwiel en de versnelling van Mario’s fiets gemaakt heeft.

Toen via een aangelegd fietspad naar Frisco. We haalden heel wat trendy aangeklede fietsers in, die dagtrippen heen en terug naar Frisco aan het maken waren. Het geeft een goed gevoel om met bepakte fietsen pretfietsers voorbij te racen en Hy te roepen!!

Frisco is ook een skidorp met houten huizen en winkels, waar elk jaar vanaf half september sneeuw ligt. We vonden een klein gezellig motel waar de bloemen in prachtige bakken buiten staan, we 24 uur mogen internetten, we gratis video kunnen kijken, lekkere bedden hebben en midden in het kleine centrumpje zitten. Uitrusten dus en morgen een rustdag…..!!!!