Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zaterdag 28 september 2002

Dayville- Mitchell

Miles: 40

Temperatuur: We starten met +7 graden, het liep op tot 23 graden

Weer: zonnig, weinig wind

Na ons ontbijt van koffie en yoghurt, vertrokken we uit een nog erg slaperig Dayville.

Alleen de merc was open en tot ons grote genoegen was het spandoek nog niet weggehaald. De zon straalde al volop en het zag ernaar uit dat het vandaag een zonnige dag zou gaan worden.Toch was het, ondanks de zon, koud en was het eerste uur wel erg mooi, maar niet aangenaam om te rijden.

We belandden al snel in een scenic gorge waar je, als er geen verkeer langskwam, je eigen stem als een echo kon horen weerklinken. Het was een indrukwekkend gezicht die hoge rotsachtige bergen aan weerszijden van de weg.

Na deze weg door de gorge volgden we een riviertje door een bergachtig landschap.

Een van deze bergen had plateau’s in plaats van een steile of schuine wand. Mario vertelde dat deze berg de tafelberg genoemd werd.

De weg bleef klimmen, soms erg steil omhoog soms wat minder. Donna noemt dit moderate till steep, but mostly steep.Dus, gewoon een hele poos klimmen. De weg was niet druk, het was tijdenlang stil, maar soms werden we dan ineens weer ingehaald door motorhomes of trucks.

Ergens in dit berglandschap waar geen huizen of farms te bekennen waren, vond ik de nieuwste soort boom. De schoenenboom!! Aan deze boom groeien in paren allerlei oude maar ook nieuwe schoenen. Zowel dames- heren-als kinderschoenen. Wat mij het meeste verwonderde was dat iedereen er gewoon langsreed. Blijkbaar nog niet echt ontdekt als toeristische attractie.

Nog een paar miles klimmen en toen kwamen we in een hoogvlakte. De bergen werden meer heuvels en de droogte was weer merkbaar. Woestijnachtige heuvels met lege vlaktes ervoor begroeit met heester- en heiachtige gewassen.

Na deze rechte hoogvlakte kwamen we dan eindelijk bij de top, gevolgd door een snelle keiharde afdaling naar Mitchell het dorpje waar we vannacht zouden blijven.

We wisten dat er een hostel en een motel waren, er iets was met een beer in een kooi en er een cafe was met echte lekkere milkshakes. Dus op zoek…………………..

Voor het hotel stond een druk pratende gitaar spelende meneer te vertellen dat we welkom waren in zijn hotel. Ik kreeg het benauwd van al die opgewektheid. Mario vond het wel wat, zeker na het op de grond slapen van vannacht. Omdat het andere motel vol zat, kwamen we uiteindelijk toch bij hem terecht. Bij nader inzien bleek hij wel mee te vallen. De kamer lijkt meer op een kamertje in een museum, met een antieke radio, bed, schommelstoel, spiegel en bad. Het warme water was al snel op, het bad was erg oud en groot en het cafe naast het hotel had inderdaad lekkere milkshakes.

En nu nog het verhaal van de beer. Er was eens een babybeer, die woonde in een jongensschool, toen kwam er een sherrif en die zei: Ik schiet die beer dood, maar er was ook een man die zei: Nee geef mij die beer maar, ik zal voor hem zorgen. Deze man bouwde een kooi met een zwembad voor de beer en vertroetelde hem. Het werd zijn allergrootste vriend. Hij gaf hem ook een naam: Henri.

Henri en deze man wonen tegenover dit hotel in Mitchell. De beer zit in een kooi, de man geeft hem te eten en speelt met hem. Soms mogen er mensen in zijn kooi om hem te aaien of eten te geven. Ik zag de beer, ging een foto maken en kende het verhaal van de beer nog niet. De man zag mij en zei: Kom maar hier dan mag je erbij en kun je nog betere foto’s maken. Ik vond het geen goed idee, tot de man zei: Come on big baby…… nou dat liet ik mij niet zeggen. Zo overwon ik mijn grootste angst voor beren en maakte van heel dichtbij deze mooie foto. Now we are talking!!!!