Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zondag 29 september 2002

Mitchell- Prineville

Miles: 50

Temperatuur: het is vandaag niet hoger dan 13 graden geweest, de laagst gemeten temperatuur was: 7 graden

Weer: zwaar bewolkt en harde wind, flinke windstoten.

Vanochtend werden we na een kopje koffie met een smaakje uitgeleide gedaan door onze zingende hoteleigenaar Chuck. Zijn vrouw gaf ons een goodbye-hand vanuit het raam en Henri de beer sliep tot mijn grote verdriet nog in zijn eigen nest. Jammer genoeg geen afscheidskus van Henri……..

Het was koud en onaangenaam om te fietsen, maar we moesten verder. Nog een paar dagen dan zouden we de Oregon-coast zien en onze tocht beeindigen. Met een stille hoop dat de zon toch nog door zou breken, trapten we er weer lustig op los. Het was vandaag 16 miles klimmen, voordat we op de top van de Ochochopass zouden zijn. Niet zo ver klimmen in het begin van de dag, alleen hadden we alles tegen, de keiharde maar bovenal ijskoude wind, een lekke band en regen……. De riding conditions waren slecht.

Toch reden we dapper door en bleven vol verwachting naar de wolken kijken en werden blij van elk zonnestraaltje. Het landschap was nog steeds bergachtig met wat dennenbomen. Wat we van veraf gezien hebben zijn de painted hills, zandheuvels waar vulkanisch as de heuvels in verschillende kleuren geschilderd heeft. Het was te koud voor sidetrips, dus gewoon verder.

Doordat het zo koud was, namen we ook weinig tijd om onderweg uit te rusten. Bovendien is het niet leuk om in de regen langs de kant van de weg koude limonade te drinken of een boterham te eten. Dus… doorfietsen maar en snel staande naast je fiets iets eten en weer verdergaan.

We werden ingehaald door volgeladen auto’s met boomstammetjes. Het leek wel alsof het hout vandaag gratis was. De hunters hadden blijkbaar ook een goede dag.

Heel wat dode hertenkoppen zagen we in de laadbak liggen met het gewei erbovenuit stekend. Macaber gezicht moet ik zeggen.

Bovenop de pas extra kleren aantrekken en afdalen in een koude ijskelder. Door de harde windstoten moesten we ook nog moeite doen om recht op onze fiets te blijven zitten. Gelukkig begon de zon er wel door te komen maar hij kon het vandaag niet winnen van de harde wind. Het was echt herfst……alhoewel soms voelde het meer als winter.

Na de pas zag je het landschap groener worden, met meer groene velden en bomen. De eerste cypres en struiken met bladeren in herfstkleuren, heesters met uitgebloeide gele bloemen. Het was koud, maar prachtig om naar te kijken.

De zon scheen weer, maar het bleef koud door de wind die het vandaag won van de zon. In het enige cafe dat we tegenkwamen werden we voor de tweede keer verwelkomd met de woorden: Welcome you are the last couple Trans America Bikers. We weten het nu zeker, na ons komt de bezemwagen, gaan de vlaggen weg, sluiten de passen, gaan de campings dicht ( de meeste zijn al dicht) en komt de sneeuw eraan. Het is echt bijna winter!!!

In Pineville keken we naar de televisie en het is waar: er wordt al sneeuw verwacht en in de Rockies heeft het al gesneeuwd. We moeten dus haast maken!!

Gelukkig is het nog maar een paar dagen fietsen en dan kunnen we als het goed gaat in een auto stappen met ruitenwissers en verwarming…

Nu eerst eten, slapen, de dag van morgen voorbereiden en hopen op zonnig weer!!

Morgen zien we weer verder, nog een paar dagen fietsen en dan hebben we het echt gehaald…… 7400 kilometer van kust naar kust……!!!!!