Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Vrijdag 30 augustus 2002

Frisco tot Kremmling

Miles: 49

Temperatuur: 21 tot 28 graden

Weer: onbewolkt, begin van de dag redelijk weinig wind, na 12 uur tegenwind

Vanochtend om 6 uur op, omdat we toch eerst nog (voordat we weg zouden gaan) de verslagen op floppy wilden zetten en verzenden. Het ging allemaal lekker zonder tegenslag, maar bij het verzenden naar de webmaster via de computer ging het helemaal mis. De computer las de floppy’s niet, dus moesten we alles nogmaals op een andere flop zetten en opnieuw proberen. Wat een gedoe alles weer uitpakken!! Gelukkig lukte het de tweede keer wel. Het kostte alleen wel een uur.

Na koffie en scones gingen we uiteindelijk op weg. Ik moet zeggen we waren wat gehaast en geirriteerd en als je in zo’n stemming bent gaat het vaak fout. Zo ook nu, we reden precies de verkeerde kant op.Het fietspad ging de ene kant de bergen in en de andere kant het natuurreservaat in. Wij kozen de bergen, fout dus. Na wat gedoe en een paar keer vragen, kwamen we op de goede weg. Op de foto in het boekje van Donna zag het natuurreservaat er erg mooi uit. We hebben er ook een mooie foto van.

Maar in werkelijkheid vond ik het tegenvallen. Dat zal wel komen omdat alles zo droog en dor was. De mooie planten en bloemen waren er niet en de boten lagen op het droge. Bovendien was het fietspad gemaakt voor fun-riders, dus veel rondjes draaien waardoor je absoluut je orientatie kwijtraakte. Kortom ik was blij dat we uiteindelijk op de gewone weg terecht kwamen.

Na een paar miles kwamen we bij de stuwdam vlak voor Dillon. Hier moesten wij afslaan naar Silverstone. Het fietspad was niet echt goed bewegwijzerd, dus ook hier moesten we naar de weg vragen.

In Silverstone was de weg zo hobbelig dat je nauwelijks op je fiets kon blijven, daarna ging het gelukkig een poosje goed. De weg was wel druk, maar het uitzicht was mooi. Prachtige bergen met mooie riviertjes.We waren gewaarschuwd voor roadwork na Silverstone. Dus elke mile die nog lekker ging was meegenomen.

6 miles lang was het hierna hobbelen en uitkijken geblazen. Het is vooral lastig rijden omdat de automobilisten je graag in willen halen en dat niet goed gaat op one-lane.

Er was een stuk bij waarop we over het natte asfalt moesten rijden, dat vond ik persoonlijk erg vervelend rijden. Op een gegeven moment riep een mevrouw uit de auto waar we heen gingen, ze wenste ons een save trip. Maar er waren ook mensen die ons vervelende dingen toeriepen.Eenmaal weer op de gewone weg, stond er een auto langs de kant van de weg te wachten. Het was dezelfde mevrouw die ons wat toegeroepen had, ze was nieuwsgierig en wilde meer van ons weten. Haar man was advocaat en directeur, zelf had ze een boetiek en gaf schilderlessen op de elementry-school. Ze gaf ons echte Gouda-kaas en pate mee voor onderweg, bovendien werd Mario nog eens lekker op zijn lippen gezoend toen we wegreden. Tja, maar goed dat hij net zijn lippen gestift had met labello.

De Rockies werden hierna steeds droger en de groene bomen verdwenen opnieuw. Het leek meer op een woestijn maar dan met bergen. Sommige punten waren wel imposant om te zien, maar zelf vond ik Dessert Valley indrukwekkender om te zien.

De weg was uitzonderlijk druk, naderhand bleek dat de Amerikanen 4 dagen vrij hadden, dus er waren veel weekend rijders. Dit betekende voor ons opletten geblazen.

Hemmerling was net zo droog als de rest van de bergen, geen gras, nauwelijks bomen en geen goede plek om te kamperen. We zitten nu in een goedkoop motel, buiten zoemen grote wolken muggen om ons heen. Mario zit naar een film van Grishnam te kijken en we horen net dat Amerika bezig is met een oorlog op Irak voor te bereiden.

Eng hoor…….We zullen wel zien, het blijft spannend, soms droom ik ervan om lekker thuis te zijn. Maar zo ver is het nog niet, eerst nog een paar miles fietsen!!!

Morgen op tijd op, want we moeten morgen 62 miles fietsen. We zitten bijna in de volgende staat: Wyoming….!!