Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Dinsdag 30 juli 2002

Harrodsburg tot Bardstown My Old Kentucky Home State Park

Miles 54

Temperatuur: 35 graden

Wind: weinig, bewolkt, na onweersbuien vannacht

Voordat wij Harrodsburg echt uitfietsten, hebben we nog even een vleugje cultuur opgesnoven. Het Old Fort Harrod Statepark heeft een prachtig oud fort om te bezichtigen.

Zo vroeg op de ochtend, was er nog niemand bij de ticket balie dus we zijn er gewoon even in gelopen. We stapten weer in een film, nu in een cowboyfilm.

Nog even wachten en door de poorten zullen de paarden en hun berijders binnenrijden. Het fort was gemaakt van boomstammen. Extra opgeknapt voor al die toeristen die dit soort beziens-waardigheden afrijden met hun auto inclusief aircondtioner en koelbox vol flesjes en blikjes frisdrank. Zo nu en dan ben ik wel eens jaloers op zo’n koele auto. Vooral als we weer eens in een heet moment een heuvel oprijden met een oververhit lichaam die zijn warmte niet kwijt kan. Het was nog niet zo ver, het was nog lekker koel en we hadden er echt zin in.

Onze tocht begon bewolkt en redelijk koel. Lekker rijden en veel zien. Doordat het vannacht nat geweest was, kropen de schildpadden over de weg. In totaal hebben we er 4 gered en 6 plat langs of midden op de weg zien liggen. Maar dat niet alleen, Mario was echt de redder vandaag, hij heeft ook nog een eigenwijs bokje gered. Meneer Bok was met zijn kop door het gaas heengegaan en wist niet hoe hij met zijn hoorntjes er weer uit kon komen. Stond ons echt zielig en blatend aan te kijken toen we voorbij reden. Mario sprong liefdevol van zijn fiets, ik greep de camera en daarna moest in het engels uitgelegd worden wat de bedoeling was. Echter zonder communicatieproblemen lukte de reddingsoperatie. Zonder te bedanken sprong de bok terug naar zijn familie, waar hij weer liefdevol in de kudde opgenomen werd.

Een paar miles hebben we ons niet aan het boekje van Donna gehouden, Mario had een eigen weg en daardoor een flinke afkorting op de kaart gevonden. Het enige nadeel was dat we weinig tot geen punten zouden tegenkomen waar we water of limonade zouden kunnen krijgen. Maar dat zouden we voor lief nemen.

We vervolgden onze weg door de wegen die glooiend op en neer gingen.We reden langs de tabaksvelden en zo nu en dan rook het naar dennenbossen zoals je dat ook in Zuid Frankrijk kunt ruiken. Koeien holden verstoord uit hun rust voor ons weg als we voorbij kwamen scheuren. Soms liepen de beesten met je mee, een kudde ezels holden mee in plaats van weg, bedoelen ze dat nou met ezelachtig?

Ook hebben we langs de kant van de weg Wild Turkey farms gezien. Deze op een pauw lijkende vogel, is het beeldmerk van de bourbon in deze streek. Ze zitten in blauwe tonnen op een redelijke klein stukje land, het zag er niet echt diervriendelijk uit.

Inmiddels was het een hete dag geworden en waren we door ons water en limonadevoorraad heen. Mario schoot op een paar mannen af in een gehucht waar op de kaart een grocery stond, maar die al jaren geleden gesloten was. Een van de heren bracht uitkomst , hij had een grote tank met water waar we een bidon mee konden vullen. Echter: een bidon met zijn tweeen is zo leeg, zeker als je zo uitgedroogd bent als wij. Overal waren we terwijl we verder reden op zoek naar mensen die ons zouden kunnen helpen, of naar water. Opeens stond er midden in het veld een pomp, proberen natuurlijk. Hij deed het, er kwam ijzerhoudend water uit waar we toch een bidon mee gevuld hebben. Beter iets dan niets…. Kleine slokjes nemen…..en hopen dat er gauw een benzinestation komt.

We naderden Bradstown waar de plaatselijke kroeg ( de eerste die we tegenkwamen op onze tour) uitkomst bood, een ijskoud bruin pilsje was heerlijk maar wel heel erg duur.Toen mail opvragen in de bibliotheek en op zoek naar de campground. We kwamen langs het office center, waar je echt naar toe moet gaan, dan ben je snel uit de problemen. Heel erg aardige mensen en veel informatie. De campground was mooi en dichtbij, bovendien was er vanavond een uitvoering van de The musical van Stephen Foster. Bardstown is bekend om deze musical, we mochten dit niet missen. Bovendien was de campground op de Stephen Foster Avenue en konden we met een free-bus naar de voorstelling. Snel tent opzetten, slaapzakken en matrasjes erin, koken, douchen en rennen voor de bus. Het bleek een schoolbus te zijn, zo’n mooie gele met een zwaailicht van achteren, waar al het verkeer voor moet stoppen als er kinderen in- of uitstappen. Leuk om eens ingezeten te hebben.

De musical werd in de open lucht opgevoerd. Wij zijn wel gewend om ’s avonds buiten te zitten, maar de meeste Amerikanen raken daar helemaal van in paniek en waaieren zich met stukken karton en waaiers van een dollar koelte toe. Voor de musical begon, werd het publiek opgewarmd ( hoezo waren we nog niet warm genoeg?) met een enthousiast welkom aan allerlei groepen. Echt op zijn Amerikaans. Daarna werd gevraagd waar iedereen vandaan kwam, de staten vlogen alle kanten uit. Toen gevraagd werd of er nog andere country’s bij waren, kun je je voorstellen dat wij keihard HOLLAND schreeuwden. Daarvoor kregen wij een luid applaus en een mondharmonnica.!! Niet bepaald een lichtgewicht kado, maar ja om hem nu achter te laten?? We slepen hem dus maar mee en Mario oefent elke avond. Er komen nog niet veel noten uit.

De show was schitterend, overweldigend met een cast van minstens 100 mensen. Liederen als: My old Kentucky home ( Kentucky’s staatssong) Oh Susanna en erg indrukwekkende slavensongs. Door deze culturele uitspatting gingen we laat naar bed.Bovendien was het ook nog uitzonderlijk warm en benauwd. Daardoor hebben we onrustig geslapen.