Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Maandag 30 september 2002

Prineville- Sisters

Miles: 41

Temperatuur: 3-9 graden, het had vannacht gevroren.

Weer: bewolkt, in het begin nog een beetje zonnig, later regen. Harde headwind-stoten van 35 miles per uur.

Het had vannacht heel erg hard geregend, er lagen dikke plassen water langs de kant van de weg. En het was…….KOUD. Gelukkig scheen de zon weer, waardoor we grote kans hadden dat de temperatuur gaandeweg de dag op zou lopen. Toen we startten regende het in ieder geval niet en we waren dankbaar met elk zonnestraaltje.

De weg zag er volgens het profiel redelijk vlak uit. We zouden een heel stuk langs de Crooked river rijden met uitzicht op de Mount Jefferson, de twee na hoogste berg van Oregon. De bergen waren rotsachtig en hadden rode lavakleurige stenen.

Doordat het een rivierdal was reden we in de zon en was het eerste gedeelte van de dag redelijk te rijden. De zon maakte het zo dat we in ieder geval langs de kant van de weg stil konden staan en koffie konden drinken.

Ons geluk duurde niet lang, want nadat we langs het Smit Rodes Statepark reden, werd de weg drukker met vrachtauto’s vol met grint. Bovendien hield de zon op met schijnen. De ijskoude wind nam in kracht toe en het was zo koud dat we onszelf niet meer warm konden trappen. In Redmond zochten we een warm restaurantje op, waar de opgewonden eigenaresse ons zo exciting vond, dat ze een foto van ons maakte die in de eregalerij van haar restaurant zou komen te hangen.

Na deze pauze en het opwarmen van onze voeten, neuzen en handen, vertrokken we vol goede moed en begonnen aan het middaggedeelte van onze dagtrip. De wind was in kracht toegenomen en de windstoten van 35 miles per uur maakten het moeilijk om recht te blijven rijden. We zwalkten over de sholder, langs de drukke autoweg. Toen het ook nog begon te regenen werd het echt vreselijk onaangenaam. Met onze regenkleding aan probeerden we de koude wind buiten te houden, maar doordat het toch vals plat omhoog was transpireerden we onszelf nat en koud. Ik koos ervoor om mijn regenbroek uit te doen, Mario heeft hem aangehouden. Beide oplossingen waren niet prettig, maar we moesten wat.

Sisters was erg toeristisch en vol. We vreesden dat er geen slaapplek voor ons was, maar onze happytrail is gezegend met kleine en grote wondertjes. We vonden de laatste kamer in een vriendelijk motelletje met een aardige eigenaar. Een soort vader die voor zijn kinderen zorgt. Er hing zelfs een lekkere warme badjas in onze kamer, wat je echt een huiselijk gevoel gaf. De kachel ging aan en verwarmde onze koude lichamen en droogde onze natte kleren

Na het ophalen van onze email, waarvan sommige leuk en sommige niet leuk waren, hebben we lekker wat gegeten in een gezellig restaurantje waar we lang hebben zitten kletsen over allerlei belangrijke en niet belangrijke zaken. Daardoor zijn we te laat naar bed gegaan en heb ik onrustig geslapen. Spoken deden hun best mij uit balans te brengen en dat zo vlak voor het einde van onze reis. Nadat ik een paracetemol geslikt heb en mijzelf flink toegesproken heb, ben ik toch met de veilige armen van mijn maatje om mij heen in slaap gevallen. Gelukkig maar…….