Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

Zaterdag 22 juni: Send-off-party

Vandaag hadden we vrienden, familie en kennissen uitgenodigd om afscheid van ons te nemen en zelf afscheid van hen te nemen. Drie maanden is toch wel een lange tijd om weg te gaan. Het huis en de tuin hadden we met Amerikaanse vlaggetjes aangekleed. Bovendien hadden we hamburgers, popcorn, brownies, hotdogs en natuurlijk Amerikaanse dranken zoals cola, orange drank, bier en californische wijn. Het was een tof feest, veel leuke lichtgewicht cadeautjes en wensen op onze computer gekregen die we pas tijdens de reis zullen openen.

Donderdag 4 juli 2002

Happy trail in trouble

God bless America

De dag startte om 4.00 uur. Jurgen stond beneden. Hij heeft ons in zijn grote bus naar Schiphol gereden. Het goot toen we weggingen. We begonnen niet bepaald uitgerust aan onze reis, omdat we de dag ervoor toch nog plotseling ons huis verhuurd hadden. Leuk voor ons en voor Rachel, maar wel wat onrustig.. Het betekende dat we nog wel iets moesten regelen voordat we weg konden. Het was trouwens een gek gevoel, geen plek meer om naar terug te gaan, echt alles uit handen geven. De auto voor de deur bij Piet, de hond bij Annemiek en Kees en later bij Ria en de familie vd Schoot, het huis voor Rachel….

Alleen nog de fietsen, bagage en ons goede humeur.

Om 5 uur nam Jurgen afscheid en gingen wij door de eerste douane controle. Ik ( Liselot) werd van top tot teen bevoeld door een douanebeambte, omdat de lichtjes van het poortje afgingen. Ik ben nog steeds verontwaardigd over de onfatsoenlijke manier waarop dat plaatsvond. Even als laatste flink in mijn borsten knijpen om te voelen of ik soms een beugel-bh aanhad….!!

Eenmaal in het vliegtuig bleek dat we vertraging hadden, hierdoor zouden we in de problemen kunnen komen met ons aansluiting in Londen. De aansluiting met Washington stond op het spel.Maar de stewardess verzekerde ons dat het niet nodig was ons daar zorgen over te maken. Uiteindelijk duurde het drie kwartier voordat we vertrokken. En in Londen hadden we dus behoorlijk veel haast om de aansluiting te halen. Gelukkig was onze internationale vlucht op dezelfde terminal, maar ondanks dat moesten we voordringen om eerder bij de douane te komen.

Toen werd ik voor de derde keer bevoeld ( beide mochten we niet zomaar het vliegtuig in) Deze keer was opnieuw hardhandig, maar tevens bleek dat ik het klein schaartje wat ik van Ellen gekregen had en in een etui in mijn tasje had zitten niet mee mocht nemen. Het werd met een aparte schep met een doekje erin verwijderd. Balen!

Hierna haasten naar het vliegtuig, vlak voordat we daarin moesten werden we in de sluis opgewacht door nogmaals douanebeambten. Voor de vierde keer ( wat een beveiliging, ligt het nu alleen aan de independence day of is het altijd zo??) werden we bevoeld. Bovendien moesten we onze schoenen uittrekken. En moest de computer aangezet worden. Mario vertelde in het vliegtuig dat het waarschijnlijk was om te kijken of we een bom bij ons hadden. Mario maakte zich zorgen of onze bagage het wel gered had. Na een vlucht van 9 uur landen we in Washington.

We stonden te wachten op onze bagage, toen de luidspeaker meldde dat de heer Kremer zich moest melden. De bagage had het niet gehaald. Bij het overstappen van de vlucht vanuit Londen naar Washington, was de bagage niet meegekomen. De bagage was op de volgende vlucht gezet, die om 17.00 uur vandaag aan zou komen. Wat te doen 5 uur wachten en dan nog eens 4 uur rijden. De dag wordt dan wel erg lang.

We hadden een auto gehuurd en waren van plan om naar het beginpunt van de reis Yorktown te rijden. De mevrouw verzekerde ons dat de bagage nagezonden zou worden. Hoewel op independence day. Tja. Het zou wel laat worden. Een uur of tien.Waar mag de bagage naar toe? Wij noemden het motel Thomas Nelson motel in Yorktown. Ik had dat gereserveerd vanuit Holland, maar ik had er een raar gevoel over. Degene die ik toen aan de telefoon kreeg sprak een soort Pakistaans Engels. Enfin wij 4 uur in de huurauto met alleen een portemonnee.

Op weg naar Yorktown. Daar reden we een paar rondjes en konden het motel niet vinden. De sheriff gevraagd. Ja dat motel bestaat niet meer. Dus onze bagage gaat naar een niet bestaand motel. Ik begon iets paniekerigs te krijgen. Het was zes uur. De bagage zou om vijf uur uit Washington vertrekken.

Bellen naar Washington. In verband met 4 july stond er een bandje op, leave your message. Wat ik toen in engels gestotterd heb, weet ik niet.

Liselot dacht dat het wel goed zou komen. Ook de eigenaar van het Crown motel, het vroegere Thomas Nelson motel had er al vertrouwen in. Ik niet. Wij naar Yorktown, 4 july vieren. Tijdens het vuurwerk wat prachtig was,viel ik in slaap op een bankje aan het strand. Het was 34 graden celsius. Daardoor voelde ik mij ook al niet zo lekker. Terug naar het motel in het donker. Omleidingen van 8 kilometer. Dat Liselot het nog gevonden heeft, knap hor. Ik was in een soort shocktoestand. Geen bagage. Mijn onrust groeide. Een uur geslapen. Toen ging de telefoon. De bagage. Nee wrong number. Ik kon niet meer slapen. Liselot sliep vrolijk verder. Iedere keer dacht ik en auto te horen, een klop op de deur, niets. Als het nou niet komt dacht ik moet ik nieuwe fietsen kopen, tent, kleren. Het ene doem scenario naar het andere.

Om 4 ben ik voor de deur gaan zitten. Het was niet zo warm meer. Boek gelezen en uitkijken naar een vrachtauto van Britisch Airways, waarin dan twee heren zouden zitten, die de spullen zouden brengen. Om 7 uur zag ik een zwerver rond het motel. Even later reed de zwerver op mij af en ik zag onze bagage in zijn wrak van de week.

Ik blij Liselot wakker gemaakt. Bagage het motel in gesleept. Is alles er en zijn de fietsen heel? Nee, dus. Kabel achterversnelling was gebroken. En ik was vergeten hoe je dat moest maken. De rest kon ik maken en herstellen. Na vier uur had ik acceptabele fietsen in elkaar gezet. De rest moest de fietsenmaker doen.

Besloten nog maar een dag in het motel te blijven en de auto nog een dag extra te huren. Een verstandig besluit. Postpakket verstuurd, een email-account in de computer gekregen met lokale inbelnummers, snoertje dat het doet, de fietsenmaker heeft mijn voorblad recht gebogen, dat was krom door de reis en de versnellingen doen het op een na weer. Het grootste blad achter doet net niet.

Maar verder ben ik tevreden. Wij kunnen fietsen.