|
|
|
Dinsdag 9 juli 2002
Ashland, Richmond Campground tot Mineral,
Christopher Run Campground dicht bij Lake Anna
42 graden, 7 uur begonnen ( 25 graden)
58 miles
Om 5 uur was Mario wakker en vertrok naar de douche. Proberen om binnen een redelijk tempo opgepakt te zijn en klaar voor vertrek. De tweede keer gaat dat altijd beter en sneller. Hoe snel zal het zijn als we er meer dan 100 dagen kamperen op hebben zitten??? Dan gaan we mee doen met een poging voor het Guiness Booke of Records!!
We zouden ontbijten met nog een paar broodjes van gisteren en de jam van de mevrouw van de baptisten kerk en de amerikaanse cheddarkaas. Alleen tot onze verbazing was de kaas verdwenen. Toch niet zorgvuldig genoeg het eten opgeborgen!
Voortaan zouden we al het voedsel in onze kleine amerikaanse coolbox stoppen, te zwaar om mee te nemen, maar nu toch in gebruik erg handig.
Een uur eerder dan gisteren vertrokken we. Opnieuw in het begin van de dag lekker om te rijden en gaande weg de dag erg heet en van benzinepomp naar grocery rijden om niet te bezwijken van de hitte.
De heuvels werden hoger en steiler, de afdalingen dus ook. Lekker afkoelen en even bijkomen voordat de volgende er weer aan komt. Mario kreeg problemen met zijn versnellingen bovendien brak zijn standaard. Maar met behulp van de repareer lessen van Ton Overdevest kwamen we de dag door. Tegen het eind van de dag reden we langs het meer van Lake Anna, Mario wilde en zou zwemmen in het meer, maar alle ingangen van het meer waren ingangen van landhuizen. Nergens was een ingang naar het meer voor publiek. Mario laat zich echter niet weerhouden van zijn plan en loopt een inrit van een landhuis op en duikt met fietskleren en horloge aan het meer in!! Tot zijn grote verbazing was het water warm in plaats van koud.
De campground was ook bij het meer, maar zoals constateerden wij nu bijna alle campgrounds zijn een paar miles buiten het centrum van het dorp of de stad.
Voor een slaapplaats rijd je dus gewoon een paar miles om. Met een auto zo gedaan, iedereen hier heeft het dan ook over tien minuten rijden met de auto, maar ik weet niet hoelang dat met een fiets is, want ik rijd nog geen mile.
We kwamen in de regen op de campground aan. Mario vroeg naar een plaats om de tent op te zetten. Het meisje achter de kassa vertelde dat er ook cabins te huur waren, want het zou nog wel even doorgaan met regenen. Na overleg ging Mario met een jongen in een soort golfkarretje kijken, naar het plaatsje voor de tent en naar de cabin. Toen hij aankwam was hij doorweekt en stortte het met bakken de hemel uit. Kortom we namen de cabin.
Een met plastic omhuld matras een airconditoner en een picknicktafel. In ieder geval droog en rustiger dan de drukke snelweg van gisteren. Na een maaltijd van bonen en spekjes heeft Mario met benzine het kampvuur aangekregen wat zelfs in de neerstortende regen bleef branden.